Në fakt, kjo nuk ishte diçka e re. Që prej fillimit të vitit, në protestat e organizuara nga vetë Partia Demokratike në bulevard dhe përpara Kuvendit të Shqipërisë, Berisha ka bërë vazhdimisht thirrje për një “revolucion të armatosur paqësor”. Një formulim kundërthënës në vetvete, por që është pjesë e retorikës së tij politike.
Këtu lind një paradoks ideologjik. Si është e mundur që një parti, e cila në programin dhe identitetin e saj politik deklarohet si e djathtë dhe antikomuniste, të përdorë një gjuhë politike të mbështetur te revolucioni si instrument ndryshimi? Aq më tepër kur kjo retorikë drejtohet kundër një force politike që, në planin historik, konsiderohet trashëgimtare e ish-Partisë së Punës, e cila për dekada e kishte revolucionin në qendër të propagandës së saj.
Paradoksi bëhet edhe më i dukshëm kur e njëjta e djathtë ndërton një retorikë shpesh kritike ndaj biznesit vendas dhe investimeve të huaja, përfshirë edhe projekte të mëdha strategjike, ndërsa një parti me rrënjë historike në të majtën shqiptare paraqitet si mbrojtëse e ekonomisë së tregut, sipërmarrjes dhe investimeve.
Modeli politik shqiptar mbetet, në këtë kuptim, një rast i veçantë studimi. Brenda më pak se katër dekadash pluralizëm, dy kampe që dikur ndaheshin nga kufij të qartë ideologjikë duket se kanë përvetësuar mënyrat e njëri-tjetrit për të bërë politikë. Një pjesë e së djathtës, që lindi nga lëvizja antikomuniste e dhjetorit 1990, ka adoptuar forma të retorikës që tradicionalisht i atribuoheshin së majtës radikale, ndërsa e majta, të paktën në planin e qeverisjes dhe ekonomisë, është zhvendosur drejt një qasjeje më pragmatike dhe më afër modeleve social-demokrate. Pikërisht ky paradoks e bën realitetin politik shqiptar më kompleks sesa ndarja tradicionale mes së majtës dhe së djathtës.
