Gjysmën tjetër të historisë së këtyre 22 muajve, në Izrael, e kanë treguar shumë pak vetë. Në disa momente – sidomos në javët e para pas 7 tetorit 2023 – këtë e ka bërë një redaksi e vetme, përmes dy “motrave binjake” të saj.
Projekti quhet Sikha Mekomit/+972 Magazine (“Sikha Mekomit” do të thotë “telefonatë lokale”, ndërsa 972 është prefiksi ndërkombëtar për të telefonuar Izraelin dhe territoret palestineze) dhe gjatë këtyre muajve ka prodhuar disa nga hetimet më të rëndësishme mbi luftën në Gaza dhe mbi funksionimin e makinës ushtarake izraelite.
Në krye të degës ndërkombëtare të projektit, +972 Magazine, është drejtoresha Ghousoon Bisharat, gazetare arabe izraelite. Merita e saj dhe e ekipit të saj është se që në fillim e ka lënë Gazën të tregohet nga vetë gazetarët: Në anglisht dhe – gjë aspak e zakonshme – edhe në hebraisht. Për këtë arsye, pak njerëz më mirë se ajo e njohin realitetin që dje u godit.
Bisharat, kush ishin reporterët e vrarë?
“Palestinezë që punonin kryesisht për shtypin ndërkombëtar. Nuk njihja askënd prej tyre personalisht, por njëkohësisht di gjithçka për ta: Sepse ishin miq të gazetarëve tanë në Gaza dhe sepse, si ata, jetuan në kushte të paimagjinueshme dhe bënë një punë të jashtëzakonshme për të treguar këtë luftë”.
Ju thoni ‘të paimagjinueshme’: Çfarë doni të thoni?
“Të gjithë u detyruan të lënë shtëpitë e tyre të paktën dy herë. Të gjithë kanë vuajtur nga uria. Të gjithë, përveç se të raportojnë, kanë qenë të detyruar të kërkojnë ushqim për familjet e tyre: Disa vdiqën pikërisht kështu, duke kërkuar për të ngrënë. Për të treguar një histori, shpesh kanë ecur me orë të tëra, sepse nuk ka benzinë ose kushton shumë. Për të mos folur për bombat, që vazhdojnë të bien atje ku punojnë: Spitali Al Nasser dje, Al Shifa pak ditë më parë. Pastaj janë fëmijët, bashkëshortët, prindërit: Shumë prej tyre nuk i kanë parë prej kohësh, e dinë se janë në shënjestër dhe se mund të goditen në çdo moment, prandaj shmangin të qëndrojnë me ata që duan më shumë. Nuk besoj se unë do t’ia kisha dalë: Dhe këtë e them sidomos për ata si Mariam, që kanë fëmijë”.
Atëherë, si ia dalin ata, duke qenë se ju flisni çdo ditë me ekipin tuaj në Gaza?
“E bëjnë, thjesht e bëjnë. Dhe mund t’ju them se edhe pse unë u them se gjithë bota i admiron për atë që bëjnë, edhe pse historitë e tyre gjejnë hapësirë në mediat e huaja, ata ndihen të vetmuar. Ndjejnë se nuk ka mjaftueshëm solidaritet. Asnjë media e huaj deri tani nuk i ka thënë Izraelit se nuk do të pranojë më komunikatat e tij ose se nuk do të flasë më me përfaqësuesit e tij nëse vazhdon të vërë në shënjestër kolegët. Këta gazetarë janë vetëm përballë makinës së gjenocidit, por nuk kanë privilegjin të përpiqen të shpëtojnë. Sepse pa ta, bota nuk do të dinte çfarë po ndodh në Gaza”.
Po mediat izraelite, si reagojnë ndaj një masakre gazetarësh si ajo në spitalin Nasser?
“Gazetarët izraelitë jo vetëm që nuk besojnë se ata janë vrarë me qëllim, por nuk besojnë asgjë nga ajo që kolegët palestinezë raportojnë nga Gaza. Në shumicën dërrmuese adoptojnë pozicionin e qeverisë, pa bërë pyetje. Nuk ka solidaritet për gazetarët, as për mjekët, as për ndonjë qenie tjetër njerëzore. Do të pritej një qëndrim moral: Por nuk ekziston”.
Gazeta juaj ka zbuluar ekzistencën e një celule të veçantë të ushtrisë izraelite, të ngarkuar me gjetjen e lidhjeve të supozuara mes reporterëve të Gazës dhe Hamasit, për të justifikuar pse vendosen në shënjestër…
“E saktë. Por nuk ka ndryshuar asgjë. Gazetarët vazhdojnë të vdesin: asgjë nuk do t’i mbrojë, përveç mbarimit të luftës”.
Ne, mediat perëndimore, çfarë mund të bëjmë dhe çfarë duhet të bëjmë?
“Duhet të vazhdojmë të ushtrojmë presion mbi qeverinë izraelite. Çdo ditë pyes veten si është e mundur që kjo luftë gjenocidale të vazhdojë ende, si është e mundur që askush nuk arrin ta ndalë. Duhet të vazhdojmë të tregojmë, të ushtrojmë presion: edhe më shumë. Kjo është e vetmja përgjigje që kam”.
Shkrim nga La Repubblica
