Pamflet satirik
Nga Thoma Gëllçi
Hapi 1: Diagnoza
Ke humbur zgjedhje. Disa. Radhazi.
Mundësia e parë: diçka nuk funksionon te ti. Mundësia e dytë: votuesit janë fajtorë.
Zgjidh të dytën. Është shumë më komode. Ata “nuk kuptojnë”. Janë “të manipuluar”. Janë “të blerë”. Asnjëherë nuk janë thjesht të painteresuar. Kjo do të ishte shumë e zakonshme.
Hapi 2: Mbledh “masën”
Thërret militantët. Vijnë gjithmonë. Kjo është pjesa e mirë. Qytetarët e tjerë nuk shfaqen. Përzë çdo militant që fillon të kërkojë shpjegime dhe analiza.
Shpjegimi është gati: “Janë të trembur.” Alternativa tjetër , që thjesht nuk të afrohen ty, nuk konsiderohet asnjëherë.
Hapi 3: Platforma politike
Ekonomia është e ndërlikuar. Reformat kërkojnë kohë. Programet kërkojnë faqe.
Shumë punë.
Mesazhi thjeshtohet: “Poshtë ata. Rroftë ne. Digje këtë.”
Katër fjalë. Zero propozime. Dhjetë sekonda brohoritje. Efikasitet i lartë.
Hapi 4: Zjarri si argument
Kur nuk ke shumicë, nuk ke platformë dhe nuk ke mbështetje, mbetet spektakli.
Zjarri tërheq kamera. Zjarri mbush emisione. Zjarri jep ndjesinë e fuqisë.
Zjarri nuk sjell vota, por ky është detaj teknik që nuk duhet të trajtohet kurrë.
Hapi 5: Mediat dhe “e vërteta paralele”
Kamerat filmojnë gjithçka: rrugën bosh, dhjetëra njerëz, shishet me benzinë.
Zgjidhja retorike: “Pamjet janë të manipuluara.”
Publiku sheh atë që sheh. Ti sheh atë që dëshiron. Diferenca midis këtyre dy vizioneve vazhdon të rritet çdo javë.
Hapi 6: Mbështetja ndërkombëtare
Partnerët dërgojnë deklarata me fjalën “shqetësim”.
Kjo nuk është mbështetje. Është e kundërta e mbështetjes.
Por nëse e lexon shpejt dhe me optimizëm, mund të duket pothuajse njësoj. Prandaj lexohet shpejt dhe me optimizëm.
Hapi 7: Votuesit e lëkundur largohen në heshtje
Ata që ende nuk kishin vendosur, njerëzit që mund të fitohen, shohin flakët dhe mendojnë: “Këtyre duhet t’ua dorëzojmë çelësat e shtetit?”
Nuk e thonë me zë. Nuk e postojnë. Nuk debatojnë. Thjesht, në heshtje, vendosin diku tjetër.
Kjo është zhurma më e rrezikshme: heshtja e atyre që largohen.
Hapi 8: Persekutimi politik
Disa njerëz përfundojnë me probleme ligjore pas protestës.
Shpjegimi është i gatshëm dhe i pandryshuar: “Persekutim politik.”
Diskutimi mbyllet. Pyetja se çfarë ndodhi realisht mbetet pa përgjigje. Koha kalon.
Hapi 9: Bilanci përfundimtar
Dikur: organizatë kombëtare, zyrë në çdo qytet, emër i njohur. Sot: disa dhjetëra njerëz në një shesh bosh.
Jo humbje e befasishme. Jo goditje nga jashtë.
Rënie e ngadaltë, e qëndrueshme, e vetëprodhuar, hap pas hapi, flamur pas flamuri, protestë pas proteste.
Hapi 10: Fundi i paralajmëruar
Një parti mund ta shkatërrojë armiku. Por armiku duhet të punojë shumë për këtë.
Nëse e bën vetë, kursen të gjithëve kohë.
Dhe në fund, kur zyrat të mbyllen dhe emri të harrohet, nuk do të ketë nevojë as për fjalim lamtumire.
Askush nuk do të jetë aty ta dëgjojë.
