Steve Rosenberg, redaktor i BBC-së për Rusinë i ka kushtuara një analizë situatës aktuale mes Ukrainës dhe Rusisë.
Ndonjëherë nuk është ajo që thuhet që lë përshtypjen më të madhe.
Është reagimi.
Në Lindjen e Largët të Rusisë, Vladimir Putin dha një paralajmërim për Perëndimin: mos guxoni të dërgoni ushtarë – përfshirë këtu edhe paqeruajtës – në Ukrainë.
“Nëse disa trupa paraqiten atje,” tha presidenti rus, “sidomos tani që po vazhdojnë luftimet, ne e marrim të mirëqenë që ata do të jenë objektiva legjitime për shkatërrim.”
Pastaj vjen reagimi.
Audienca në forumin ekonomik në Vladivostok shpërtheu në duartrokitje, me zyrtarë rusë dhe drejtues biznesi që dukshëm mirëpritën kërcënimin për të “shkatërruar” trupat perëndimore.
Duke vëzhguar skenën në sallë, e gjeta reagimin mjaft të ftohtë.
Dhe kjo ndodhi vetëm një ditë pasi aleatët e Kievit, të ashtuquajturit “Koalicioni i Vullnetit”, kishin premtuar një “forcë sigurie” pas luftës për Ukrainën. Audienca duartrokiti sërish kur udhëheqësi i Kremlinit sugjeroi se do të ishte i gatshëm të takonte Presidentin ukrainas Volodymyr Zelensky – por vetëm në tokë ruse.
“Vendi më i mirë për këtë është kryeqyteti rus, në Qytetin Hero Moskë,” tha Putin.
Jashtë Rusisë, propozimi i Putinit është hedhur poshtë si i papërfillshëm, një mënyrë politike për të provokuar.
Por në shumë aspekte ai përmbledh qëndrimin aktual të Kremlinit për luftën në Ukrainë: “Po, ne duam paqe, por vetëm sipas kushteve tona. Nuk i pranoni kushtet tona? Atëherë s’ka paqe.”
Ky qëndrim i paepur ushqehet nga një kombinim faktorësh.
Së pari, nga bindja e Kremlinit se, në Ukrainë, forcat ruse kanë iniciativën në fushëbetejë.
Së dyti, nga suksesi diplomatik. Në Kinë këtë javë, Putini shtrëngoi duart dhe ndau buzëqeshje me një varg liderësh botërorë. Pamjet kishin për qëllim të tregonin se Rusia ka miq të fuqishëm, si Kina, India dhe Koreja e Veriut.
Dhe pastaj është Amerika. Muajin e kaluar, presidenti amerikan Donald Trump ftoi Putinin në Alaska për një samit. Në vend, komentatorët pro-Kremlinit e përshëndetën ngjarjen si dëshmi që përpjekjet perëndimore për të izoluar Rusinë për shkak të luftës në Ukrainë kanë dështuar.
Për të bindur Kremlinin të ndalojë luftimet, Trump më parë ka vendosur ultimatume dhe afate; ai ka kërcënuar me sanksione të mëtejshme nëse Rusia nuk bën paqe.
Por Trump nuk i ka vënë në zbatim këto kërcënime – dhe kjo është një tjetër arsye për vetëbesimin e Rusisë.
Putini lavdëron publikisht përpjekjet për paqe të Trump. E megjithatë ai ka refuzuar propozimet e Trump për armëpushim dhe nuk ka treguar asnjë dëshirë për të bërë lëshime mbi luftën në Ukrainë.
Po si qëndron perspektiva për paqe?
Putini ka thënë së fundmi se mund të shohë “dritë në fund të tunelit”.
Më duket se aktualisht Rusia nga njëra anë, dhe Ukraina e Evropa (dhe në njëfarë mase edhe Amerika) nga ana tjetër, janë në tunele të ndryshme, në rrugë të ndryshme, me destinacione të ndryshme.
Ukraina dhe Evropa janë të përqendruara në përfundimin e luftimeve, sigurimin e garancive për sigurinë e Kievit dhe forcimin e ushtrisë ukrainase pas luftës për të parandaluar një pushtim tjetër.
Kur Putini flet për “dritë në fund të tunelit”, unë besoj se ai imagjinon një rrugë që çon drejt një fitoreje ruse në Ukrainë, dhe më gjerë, drejt ndërtimit të një rendi të ri global që favorizon Rusinë.
Sa i përket paqes, është e vështirë të shohësh se ku dhe kur këto dy autostrada kaq të ndryshme do të kryqëzohen./ BBC
