Njeriu që nuk dëshmon dot!

Sali Berisha ishte sot pranë thyerjes së një rekordi në historinë e tij personale. Do të dëshmonte për herë të parë, edhe pse jo para gjykatës, por para një Komisioni Parlamentar. Nuk e ka bërë kurrë këtë. Nuk e ka bërë në vitin 1997 para Komisionit Hetimor Parlamentar, nuk e ka bërë në Prokurori për vrasjen e Azem Hajdarit dhe nuk i është përgjigjur rregullisht asnjë thirrjeje për t’u hetuar, apo dëshmuar.

Sot u duk sikur po thyente një tradite 25 vjeçare. Hyri pas shumë ngurrimesh në sallë, u ul në karrigen e tij, pastaj u ngrit prap, pastaj bëri sikur kontrolloi dosjen, pastaj u fjalos me kryetarin e Komisionit, pastaj tentoi të ulej, por harroi ku ishte karrigia dhe desh ra, pastaj u ul në karrige, shfryu, turfulloi, pastaj ktheu kokën gjithë bezdi nga Ristani që donte t’i dilte zot, pastaj u ngrit prap, seç donte të thoshte, …e humbi qetësinë mori çantën dhe iku prap pa dëshmuar.

Mu duk se ndryshe nga herët e tjera donte të thoshte diçka. Ishte nisur ndoshta të përsëriste akuzat ndaj Taulant Ballës që “ka përdhunuar një femër të sëmurë me SIDA”. (Këtë se kam kuptuar kurrë pse Taulanti ka dashur të vdesë). Ndoshta ka dashur dhe të thotë diçka për CEZ si një paradë suksesi, siç foli ditën që humbi për gjithë sukseset e tij, por me sa duket nuk i vinin fjalët. Taulanti vazhdoi ta bëjë nervoz duke i kujtuar dhe policët, Ristani e bënte edhe më nervoz, duke akuzuar Taulantin se ka sharë fëmijët e tij dhe me sa duket nuk i duroi dot të gjitha.

Kur doli jashtë duket se e ka menduar dhe një herë shkallëve, dhe deklaroi si nëpër dhëmbë se do të kthehej përsëri të dëshmonte. Dmth nuk është se është trembur mos e sjellin me policë, por po bën prova t’i mbushë mendjen vetes se “mund të dëshmojë”.

Problemi i tij me dëshminë, është në të vërtetë problemi më i madh që ai njeri ka me vetëveten këto 25 vjet dhe më parë. Ai është i vetmi politikan shqiptar, që nuk shkruan dot një libër për veten e tij. Nuk është e lehtë të ulesh përballë letrës së bardhë dhe të dëshmosh për vetëveten. Dhe është betuar se s’do ta bëjë kurrë këtë. Është i vetmi politikan që i ka treguar historitë e tij, si i janë dashur me tre, deri katër versione. Dhe është i vetmi që nuk ka pranuar kurrë të ulet e të bëjë një dëshmi zyrtare për asgjë.

Mashtrues spontan, me një integjencë prej hilacaku, ai në të vërtetë ka një fobi prej faktit, që të ulet në një tavolinë ku duhet të dëshmojë. Ky është makthi i jetës së tij që shpjegon ekzaktësisht edhe faktin pse ai është në pararojë të luftës kundër reformës në drejtësi.

Ai nuk e duron dot pikërisht atë moment që duhet të bënte sot. Të ulet në tavolinë, të thotë emrin dhe mbiemrin e tij, të betohet që do thotë të vërtetën dhe pastaj të flasë.

Është kjo arsyeja përse ai ka ngritur në këmbë gjykatës, prokurorë, President dhe kryetarë partish, kundër reformës, duke e quajtur atë një fatkeqësi. Arsyeja është se ai i trembet këtij roli.

Sot ai e kishte të thjeshtë. Nuk është se do gjykohej për ndonjë krim personal, por për një krim shtetëror që ka bërë me CEZ. Të tilla ai ka plot. ARMO është një krim i familjes së tij, që u privatizua pa lekë dhe u falimentua me 500 milion euro borxh. CEZ po ashtu. HEC po ashtu. Nga gjithë privatizimet e tij të mëdha nuk mbeti asnjë në këmbë, që ti shërbente shoqërisë shqiptare.

Por në fund të fundit në Komision Parlamentar po dëshmonte. Mund të bënte një provë, një test, një përpjekje për të mos humbur qetësinë dhe mund t’ia dilte.

Por nuk ia doli dot. Ideja që ka ardhur dita ta marrin në pyetje e tmerron. Dhe pasi ra për pak nga karrigia, iku si i ndërkryer shkallëve, i bërë ujë më djersë duke belbëzuar se do kthehet sërisht.

Shenjë e mirë! Po lufton me veten të mësohet me realitetin e ri. Ndoshta ia del. Se para deputetëve është më lehtë. Para prokurorit do jetë pak më zor!