Nga Mero Baze
Ndërsa hynte dje në hollin e Spitalit Nënë Tereza të takonte disa nga protestuesit e trullosur nga gazi lotsjellës, Sali Berisha nuk e fshehte krenarinë që më në fund ai kishte të vrarët e tij përsëri.
Policët e plagosur ishin në të njëjtën dhomë, madje disa me plagë të rënda, ku u rrezikoheshin gjymtyrët e djegura me molotov, por ai nuk e ktheu kokën. Edhe pse ata bëjnë pjesë tek të vrarët e tij, ai nuk ndihet i plotësuar nëse nuk respekton një herë ata që janë gati të vriten për të.
Deputeti i Devollit Nallbati i shkoi shumë afër ëndrrës së tij, por për fat është mirë. Nuk dinte si ta shprehte atë që i thoshte koshienca e vet ndërsa po shkonte drejt dhomës ku ishte shtruar Nallbati dhe sa pa gazetarë bërtiti: “Azem, ti je gjallë”. I vetmi model që ka në mendjen e tij të sëmurë se si duhet të jenë ata që i shërbejnë atij është vdekja e Azemit. Por, falë Zotit, Nallbati është larg atij fati që Berisha ëndërron me vete.
Por më në fund i foli nënvetëdija e tij. Akuzoi Sokol Bizhgën se kishte vënë katër snajperë të vrisnin katër demonstrues. I duhen fiks katër të vrarë për të aq sa ka vrarë vetë për kundërshtarët e tij. Është një makth që s’i mbaron. I gjeti dhe emrat mes të cilëve dhe Dem Dollapin personazhin mistik te vrasja e Azemit. Nënvetëdija ia thirri prap në skenë. E çliroi disi një protestues me emrin Ilir. Herë ia thoshte mbiemrin Shtufi si ortak i djalit, herë-herë mbiemër tjetër. I donte të ishin qëlluar në ballë nga snajper me plumb gome, që edhe të qëllon në ballë dhe nuk të lë shenjë, por të lë budalla.
Të paktën kështu dukej nga ato që bashkëbisedonte me Berishën. Nga gjithë ato fjalë Berishës i ndizte trurin vetëm goditja në ballë. Dhe vazhdimisht përmendte: u qëllua me snajper në lule të ballit. Dhe ai ishte tanimë nga ata heronjtë e tij që edhe ishte qëlluar në ballë dhe s’kishte shenja dhe s’kishte gjak dhe e shihte veten në lapidar si hero i qëlluar në ballë.
Pastaj gjithë triumfalizëm doli nga spitali dhe u drejtua për në seli.
Gazetarët që ndoqën mitingun nxirrnin lajme se pjesëmarrja ishte sa 30 për qind e mitingut të mëparshëm, pra as 2 mijë vetë. Por Berishës nuk i bënte përshtypje. Ndryshe nga hera e kaluar, këtë herë kishte më shumë gjak, më shumë policë të djegur, rreth 15 prej tyre shumë rëndë. Më shumë të plagosur nga të vetët dhe, mbi të gjitha, një deputet i rrahur. Është pikërisht kjo që i duhet atij. Sa më pak popull, aq më shumë agresivitet dhe, lavdi Zotit, edhe ndonjë dëshmor.
Duhet që dikush të vritet domosdo prej tij ose për të. Është e vetmja mënyrë që mendon se merret seriozisht. Vetëm kur të ketë të vrarët e vet.
