Një protestë e dhunshme, dhurata më e bukur verore për Edi Ramën

Nga Skënder Minxhozi/

Pasi i lanë disa ditë nëpër shkallët e Kryeministrisë nën një diell përvëlues, policët u afruan dhe hoqën me kujdes si të ishin hajmali të shenjta disa këpucë të vjetra që protestuesit kishin lënë aty. Ishin një mesazh për qeveritarët, në shenjë proteste ndaj shqiptarëve të larguar nga vendi në emigracion. Ai gjest i policisë qe aq i kujdesshëm e në majë të gishtave, sa të vinte të mendoje se këpucët kishin shpirt e do të nisnin të protestonin nga çasti në çast pse po i hiqnin “zvarrë”.

E gjitha kjo skenë vetëm sa konfirmoi edhe një herë më tepër psikodramën që po luhet prej një muaji mes qeverisë dhe protestuesve. Një tërheqje litari ku secila palë kërkon ta dominojë palën tjetër duke luajtur kartat që ka në dispozicion. Por me një emërues të përbashkët: kush përdor dhunë i pari nënshkruan aktin e humbjes dhe kapitullimit!

Qysh në krye të herës protesta, kjo foshnje njëmuajshe me trup por ende pa kokë, ka predikuar një vijë të kuqe që është përpjekur ta respektojë: mospërdorimin e dhunës. Ka dashur të distancojë veten qartë nga protestat historikisht të dhunshme politike e partiake, ku janë vrarë njerëz, janë thyer xhama e dritare, janë pushtuar institucione e është kërcënuar me antitank vetë godina e qeverisë.

Protesta ka dashur t’i ikë me insistim këtij arketipi që ka rrudhur e tkurrur lëvizjet e protestave në Shqipëri, ku s’ka pasur vend as për familjet, as për gratë me fëmijë të vegjël dhe as për çiftet e reja që postojnë në instragram çdo gjë që ju ndodh gjatë ditës.

E megjithatë, pas një muaji kur protesta ka mundur të afirmojë rezistencë, por ka zbuluar gjithashtu edhe anët e saj të dobëta, duket se tundimi është i fortë për të provuar “diçka tjetër”. Në 30 ditë kemi parë të njëjtat fytyra që drejtojnë turmën, kemi dëgjuar të njëjtat fjalime shpesh banale e disa herë edhe vulgare, kemi kuptuar se niveli i panelit që drejton protestën nuk ngrihet dot në lartësinë e sfidave që ata vetë kanë hedhur në letër në formë kërkesash ultimative. Kemi parë se protesta ka klonuar vetveten duke u bërë përsëritëse, e mërzitshme dhe për pasojë edhe pafuqishme përballë qëndrimit në dukje shpërfillës e komod të kryeministrit dhe partisë së tij me shumë vota dhe mandate.

Aktet e dhunës ndaj Universitetit Politeknik dhe më në fund të përleshjeve me policinë tek Kuvendi, ose edhe zbritjet në arteriet kryesore të trafikut në orët e pikut për të penguar sa më shumë qytetarë në mjetet e tyre, tregojnë të gjitha se protesta më së pari nuk ka kohë. Ose më saktë nuk ka po aq kohë sa duket se ka qeveria nga brenda zyrave komode ku ndodhet.

Ashpërsimi i gjuhës, acarimi ndaj personave që nuk i bashkohen protestës por vijojnë jetën e tyre të përditshme, thirrjet për t’u ngritur nga kafet apo për të dalë nga shtëpitë janë një sinjal se protesta po fillon të flirtojë me vijën e kuqe që ka vizatuar po vetë në rërë që në ditën e parë që ka zbritur në shesh. Dhe që është moskalimi në akte dhune dhe rebelimi ndaj shtetit dhe ligjit.

E gjitha kjo vetëpërmbajtje e deritanishme e ka një motiv të qartë taktik dhe më gjerë akoma edhe strategjik. Një protestë agresive duhet t’i bëjë llogaritë me mpakjen e turmave, me zbrazjen e shesheve e rrugëve. Ikin gratë me fëmijë, ikin njerëzit e thjeshtë që kanë dalë aty për një hall ose pakënaqësi, ikin çiftet e të rinjve që besojnë tek normalja e jo te dhuna e goditja e shtetit me gurë e hunj. Një protestë e dhunshme është një autogol  fatal për imazhin e saj në botë dhe për mesazhin që përçon për të ardhmen ambicioze që thotë se ka.

Më në fund një protestë e tillë e dhunshme dhe me gojë të vrazhdtë, është një dhuratë nga qielli për Edi Ramën në këto kohë delikate dhe plot të panjohura. Është prova se në Shqipëri nuk u shfaq një alternativë pushteti, por një modë e dhunshme rruge. Një lloj korenti parapolitik që nuk është i prezantueshëm as në kancelaritë perëndimore, por as në kutitë e votimit nëse një ditë do të vijë momenti i hyrjes në garën e madhe të politikës.

I njëjti parim, por nga një pozitë e ndryshme vlen edhe për vetë shtetin. Ajo vetëpërmbajtja e policëve që mbledhin këpucë të vjetra në shkallët e Kryeministrisë është prova se dhuna nuk është zgjidhje as për qeverinë në përballjen me protestën. Prandaj këto ditë në bulevard nuk shihet asnjë polic dhe gjithçka është lënë në dorë të protestuesve. Madje duke toleruar edhe zënien abuzive të bulevardit gjatë ditës, apo duke duruar kilometrat e trafikut që krijohen darkave në Tiranë për shkak të xhiros nokturne të protestës që prej një muaji kërkon të përmbysë 36 vjet politikë, pa mundur të thotë asgjë me zë dhe me figurë. Duke u tunduar të kalojë tek ajo “diçkaja tjetër”. Që do të ishte edhe fundi i saj faktik.