Një opozitë që po sharron degën ku është ulur

Nga Skënder Minxhozi/

Në vazhdën e përbotshme të trazimit dhe bujës që shkaktoi fitorja e Donald Trump në zgjedhjet amerikane, kërkesa e Komisionit Europian për hapjen e negociatave të anëtarësimit me Shqipërinë ishte vetëm një çeshtje e vogël shqiptare. Si përherë, ky vendim historik është shoqëruar me sherrin e rradhës të politikës shqiptare në sy të europarlamentarëve, të cilët tashmë janë mësuar me shfaqjet e turpshme të hedhjes në erë të interesave të vendit, për hir të llogarive meskine politike.

Opozita u përpoq gjatë ta minojë dritën jeshile për hapjen e negociatave. Aq sa detyroi edhe ish-ministren dhe parlamentaren e saj Majlinda Bregu që të ndahet qartësisht nga pozicioni i deputetëve të opozitës. Një gjest i fortë, që pasqyron krizën e thellë të përfaqësimit dhe vizionin dritëshkurtër të partisë më të madhe të opozitës.

Tentativa për të sabotuar hapjen e negociatave shënon vetëm episodin e rradhës të qëndrimeve negative të klasës tonë politike ndaj procesit. Edhe pozita e sotme ka gjynahet e saj në këtë vazhdë disavjeçare veprimesh aspak konstruktive. Megjithatë shembulli i keq nuk duhet të jetë kurrsesi pikë referimi dhe një periudhë historike thuajse asnjëherë nuk i ngjan tjetrës. Kontestimi i kësaj rradhe ka brenda vetes një vendim emocional dhe irracional, më shumë sesa një lojë taktike të mirëmenduar. E kjo për disa arsye themelore:

Së pari, opozita duhet të dintë të llogariste në heshtje shanset reale të hapjes ose jo të negociatave. Dhe ato kësaj rradhe ishin mjaft të larta. Javë më parë mediat qarkulluan lajmin se kancelarja Merkel do t’ja komunikonte Edi Ramës vendimin për hapjen e negociatave, gjatë një vizite të tij të ardhshme në Gjermani. Të gjitha burimet e besueshme nga Brukseli flisnin për të njëjtën gjë, ndërkohë që edhe kriticizmi ndaj qeverisë aktuale, megjithë pozitën jo komode ku ajo ndodhet në aspektin ekonomik, atë të korrupsionit, drogës dhe sherreve të brendshme, ishte dhe mbetet modest.

Gjetjet e raportit të Komisionit konfirmojnë se BE e sheh vendin tonë më shumë si një histori ndryshimesh graduale, sesa si një “gropë të infektuar” krizash dhe keqqeverisjeje. Do të mjaftonte ky perceptim, që opozita ta mendonte mirë hedhjen e hapit, drejt kontestimit zyrtar të rekomandimit për hapjen e negociatave. I cili i solli asaj jo pak rrudhje buzësh mes europianëve, por edhe një dozë të mirë kritikash në planin e brendshëm.

Së dyti, opozita aktuale, ashtu si ato paraardhëset, vazhdon të mos kuptojë një realitet të thjeshtë dhe cinik: integrimi i Shqipërisë në Bashkimin Europian, hapat konkrete të afrimit të saj drejt BE, janë një shans, ndër të tjera, edhe për më shumë hapësirë për opozitën nga njëra anë, e kontroll të rreptë për qeverinë nga ana tjetër. Një vend i integruar, është një vend i vëzhguar. Kjo aksiomë nuk ka nevojë për t’u provuar si e vërtetë, pasi është e tillë prej dekadash.

Vendet që janë afruar e më pas i janë bashkuar Unionit, kanë qenë të gjtiha të detyruara të ndërmarrin reforma të thella në fushën e trasparencës së qeverisjes, luftës kundër krimit e korrupsionit dhe përsosjes së sistemit të qeverisjes. Opozita vetëm se do të përfitonte nga këto procese, pasi një Edi Ramë apo Sali Berishë i lënë mënjanë në “pronën” e tij, larg llogaridhënies dhe larg syrit vëzhgues të ndërkombëtarëve, janë rregullisht të prirur për të abuzuar me pushtetin.

Opozita duhej të ishte e para që të kërkonte hapjen e negociatave, si një parakusht për ta vënë qeverinë në pozitë të vështirë në shumë nga betejat që vetë opozita ka ndërmarrë, e që kërkojnë edhe presionin e ndërkombëtarëve për t’u përmbushur. Duke dalë kundër hapjes së negociatave, Basha dhe Berisha vetëm sa kanë nënvizuar edhe një herë idenë se Shqipëria ka një opozitë izolacioniste dhe kundërshtare të procesit të afrimit me Europën e Bashkuar.