Nganjëherë nuk duhen shumë studime, nuk duhen investigime të holla apo raporte me shumë fletë. Mjafton një ditë që ti të kuptosh mjerimin tragjik të drejtësisë shqiptare. Godina e Gjykatës Administrative, ashtu si shumica e godinave të gjykatave apo të prokurorive, është një ambient që dikur ka shërbyer për një fushë tjetër dhe tani është përshtatur për Gjykatë. E futur thellë, diku afër spitalit ushtarak, ajo ngjan si ato godinat e dikurshme të drejtorive rajonale të barnave për brejtësit e foragjereve. Disa zyra tani janë përshtatur për salla gjykimi.
Pasi regjistrohemi, dëgjojmë në altoparlant spikeren që lajmëron se dikush duhet të futet në sallën 1. Ti mendon se ato janë salla gjyqesh. Në fakt janë zyra të ngushta që janë improvizuar për salla gjykimesh. Na vjen radha edhe neve për t’u futur në të vetmen sallë të madhe të Gjykatës Administrative të Tiranës. Është sa një dhomë shtëpie. Kamerat vendosen në fund dhe para tyre jane tre rreshta ulësesh me nga katër të tilla. Ngjishemi në një resht dhe falë koleges sime, Klodi Lala, arrij të gjej një cep sa pët t’u mbështetur. Hyn Veliaj i shoqëruar me dy policë trupmëdhenj dhe skenat e takimi të tij me Ndrenikën apo dhe me ne të tjerët i panë të gjithë. Në anën tjetër hyn edhe avokati që do të mbrojë prokurorin Olsi Dado dhe përfaqësuesja e presidencës. Hyn gjykatësi dhe të tjerat janë bërë publike. Ne që ishim në sallë, e kuptuam se vendimin për të mos transmetuar live seancën, gjykatësi e kishte marrë qysh më parë, sepse, kur ai tha që gjykata tërhiqet për të marrë vendim, ai u kthye vetëm pas dy minutash dhe lexoi dy faqe tekst të cilat nuk mund t’i kishte shkruar në ndërkohën që u tërhoq për të marrë vendimin.
Qysh këtu ti kupton se gjykatat tona jo vetëm që nuk janë serioze, por janë të parat që shkelin procedurat. Nis gjyqi. Erion Veliaj merr fjalën, por gjykatësi është i kujdesshmë që t’ia ndërpresë fjalën disa herë duke i kujtuar se duhet që në fjalën e tij t’i përmbahet logjikës juridike, pra « procedurës » dhe jo anës subjektiv që ka çdo diskurs juridik. Pra ai nuk duhet të tregojë se çfarë ka prodhuar veprimi i një prokurori i cili është paditur se është emëruar në mënyrë të paligjshme, por duhet që vetëm të paraqesë argumente juridike. Të gjithë e dimë që, kur fjalën e merr i pandehuri, dhe aq më tepër njeriu që është marrë me përdhunë nga zyra dhe mbahet në paraburgim pa asnjë të drejtë, nga një prokuror që, siç po del tani, është emëruar në mënyrë të paligjshme, gjykata, jo vetëm që duhet ta respektojë, por duhet t’i japë gjithë hapësirën e nevojshme.
Mirëpo këtu nis paradoksi. Për gjykatësin që drejtonte seancën, Erion Veliaj shihej si një fajtor, megjithëse ai është ende i pafajshëm. Ndaj tij dhe ndaj avokatit të tij gjykatësi bënte kujdes që të tregonte « procedurën » dhe ta « respektonte » atë. Sapo kthehej nga ana tjetër, ai squllej dhe tregohej gjithë edukatë. Kulmi arriti kur ai thërret përfaqësuesen e KLP-së, e cila tani ishte edhe ajo e paditur prej Veliajt si palë që e ka për detyrë të verifikojë ligjshmërinë e Olsi Dados si prokuror.
Ne po prisnim të shihnim një zonjë apo zotëri nga vendi ku ishte ulur pala e paditur, pra avokati i Olsi Dados, përfaqësuesin e Presidencës të veshur me një kostum serioz, siç e kërkonte serioziteti i asaj salle. Por, jo, nga reshti para meje, pra nga reshti i sallës u ngrit një zonjë apo zonjushë e veshur si për të dalë pasdite për kafe me shoqet e lagjes dhe me mëngë zhapone, e theksoj me mëngë zhapone dhe me një veshje që nuk ishte korrekte për atë sallë. Mirëpo gjykatësi, që i kujtoi një të ftuari në sallë që të hiqte syzet e zeza, jo vetëm që nuk u shqetësua nga veshja dhe paraqitja joserioze e përfaqësues se KLP-së, por sillej ndaj saj si të ishte vartës i KLP-së.
Që këtu serioziteti i asaj seance mori fund. Gjykatësi ka të drejtë të marrë vendimin që ai e gjykon të drejtë, sepse ai e ka tagrin në atë proces. Por, për ne që ishim në atë sallë dhe për seriozitetin e asaj seance, nuk mund të pranohet një përfaqësuese e palëve në gjykim me atë veshje.
Mendoni tani se çfarë është KLP-ja. Është po ky institucion ndaj të cilit një emision investigativ satirik në vend ka publikuar një video skandaloze dhe ndaj personit që shfaqet në atë video, nuk është marrë asnjë masë. Kujtoni se çfarë ka ndodhur në raste të tjera kur janë publikuar video të tilla skandaloze nga emisionet investigative satirike. Të nesërmen e publikimit të videove të tilla, ata persona ose janë larguar nga puna, ose janë arrestuar. Mirëpo gjykatësi i seancës, jo vetëm që e pranoi përfaqësuesen e KLP-së me atë veshje në sallë, por ia pranoi edhe arsyetimin e refuzimit të padisë së Veliajt. Situata u bë qesharake kur avokat Ndreca e pyeti atë nëse vendimi i paraqitur në dosje dhe i nënshkruar nga Zv/kryetari i KLP-së, është i tiji personal, apo është nënshkruar pasi është mbledhur KLP-ja ? Ajo, me naivitet, tha le të vijë nënkryetari ta sqarojë këtu në sallë. Të gjithë qeshëm. Ndërsa gjykatësi, që e kishte paracaktuar që më parë atë që do të bënte, ndërhyri dhe nisi të bëjë punën e zëdhënësit të KLP-së duke lexuar nenet e funksionit të kryetarit të KLP-së. Çfarë mjerimi !!! Si mund t’i besosh atij gjykatësi fatin tënd.
Tani e kuptoj se ç’heqin ata qindra qytetarë shqiptarë në dyert e gjykatave dhe me gjyqtarë të tillë që bëjnë kujdes të jenë me shkelësin e ligjit. M’u kujtua filmi i famshëm amerikan « Kushëriri Vini » me Xhoe Peshin. Ngjarja zhvillohet në një qytet periferik të Amerikës dhe dy djem të rinj janë ndaluar se akuzohen që kanë vrarë një tjetër në supermarket. Nuk kanë avokat dhe kujtohen që një kushëri i tyre, avokati që e luan mjeshtërisht Xhoe Peshi, vjen për t’i mbrojtur. I veshur si gjysmë hipi me zinxhirë në qafë, me këpucë kauboji ai paraqitet në sallë dhe situatat komike janë tjetër gjë. Ajo që më bëri përshtypje ishte se kryetari i gjykatës e thërret dhe i thotë dil jashtë, bli një kostum dhe eja në seancë. E mbyll seancën derisa ai hyri me kostum. Gjithë shtjellimi i filmit është tjetër gjë, por aty ti mund të shohësh një gjykatës që është vërtet ai që jep drejtësi.
Gjykatësi ynë bënte kujdes të justifikonte përfaqësuesen e KLP-së, atë që duhet ta kishte nxjerrë nga salla dhe ta urdhërionte të vinte e veshur me kostum serioz dhe, kur ajo tha që duhet të vijë Nënkryetari i KLP-së, menjëherë të ndërpriste seancën dhe ta sillte atë në sallë. Hyrja në kishë, xhami apo çdo vend të shenjtë, ashtu si edhe hyrja në Gjykatë kur mbahet një seancë gjyqësore, kanë diçka hijerëndë. Që këtu nis seriozitetit. Por, siç e thashë, ishte një ditë në mjerimin e gjykatave shqiptare. Nuk e di se si Parlamenti i Shqipërisë nuk reagon. Po jetojmë në kohën që balancat e pushteteve po tronditen. Shqiptarët kanë votuar deputetët dhe Parlamenti është pushteti real i popullit. Nuk mund të ndodhë në asnjë demokraci që një prokuror i paligjshëm dhe një gjyqtar i nënshtruar nga trysnia e antiligjit të shkatërrojnë demokracinë që nuk po e ndërtojmë dot.
