Nga mjek në Savër, një fshat i vogël në Lushnjë, drejt sallave më të sofistikuara të operacionit në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, historia impresionuese e neurokirurgut shqiptar Gentian Toshkezi, është më shumë se një histori suksesi. Është rrëfimi i një njeriu që sfidoi paragjykimet, frikën dhe vetminë, për të arritur majat e mjekësisë botërore. I vlerësuar në listën prestigjioze “America’s Best Doctor”, si një ndër mjekët “on top” në SHBA, Toshkezi sot është një nga neurokirurgët më të spikatur shqiptarë në botë. Por rruga drejt këtij suksesi nuk ka qenë e lehtë. “Do përfundosh duke bërë pica…”, këto janë fjalët që i kanë mbetur gjatë në mendje, si një paralajmërim i hidhur për të panjohurën që e priste jashtë vendit. Fillimet në Francë ishin padyshim të vështira. Në një intervistë për “Tema”, Gentian Toshkezi rrëfen historinë e tij duke nisur qysh në fillime, kur si një i ri shqiptar në auditorët dhe pavionet e spitaleve të Parisit përballej me një realitet të ashpër, ku shpesh ndihej i huaj. Kishte qenë student ekselent i mjekësisë, me medalje të artë dhe rezultate maksimale. Pas një periudhe të shkurtër pune si mjek në Savër të Lushnjës, ai vendosi të ndërmarrë hapin e madh drejt një përvoje ndërkombëtare. Në Francë, përjetoi atë që shumë prej të rinjve shqiptarë e quajnë “dimri shpirtëror”, një periudhë e vështirë që të detyron të rishpikësh veten. Pikërisht aty, një profesor francez do të luante një rol kyç në jetën e tij, duke i dhënë mundësinë e parë reale për t’u futur në sallën e operacionit si asistent.
Një tjetër “rastësi” që do të ndikonte në jetën e tij ishte njohja me një neurokirurge italiane në Francë, e cila ishte gjithashtu specializante. Pas një “konflikti” të vogël, një garë profesionistësh në sallat e operacionit në Francë, më pas u bë pjesë e rëndësishme e rrugëtimit të tij edhe në SHBA. Aty ku sfidat ishin edhe më të mëdha, por edhe mundësitë më të mëdha.
Në Amerikë, ngjitja e tij ishte e shpejtë. Nga një mjek i ri emigrant, ai arriti të bëhet neurokirurg primar, duke sjellë me vete eksperiencën e fituar në Shqipëri dhe Francë.
Megjithatë, rruga nuk ka qenë pa paragjykime. “Ai shqiptari, ai albanezi…” ka dëgjuar shpesh nëpër korridoret e spitaleve, sidomos në Francë, por stigma nuk e ka ndalur për asnjë moment për të mbërritur atje ku është sot, një ndër neurokirurgët më të mirë në botë.
Sot, ai operon raste nga më të vështirat, duke mbajtur mbi supe jo vetëm përgjegjësinë profesionale, por edhe emocionet njerëzore që shoqërojnë çdo ndërhyrje.
Një ndër momentet e rëndësishme të karrierës së tij ishte operacioni i kryepolicit të Filadelfias, kur korridoret e spitalit ishin mbushur nga rreth 300 persona, ku çdo lëvizje e tij shihej “në dritë të syrit”. Presioni, emocioni dhe sfidat e një operacioni të vështirë u finalizuan me një konferencë për mediat për të rrëfyer suksesin e një operacioni që dukej i pamundur. Përtej rasteve të profilit të lartë, janë historitë njerëzore ato që e prekin më shumë.
“Një paciente më tha: ‘I ktheve nënën përsëri dy fëmijëve të mi’,” rrëfen ai. Ndërsa një tjetër moment i paharrueshëm ishte kur iu drejtua shqip një pacienti në SHBA, duke i dhënë jo vetëm shpresë mjekësore, por edhe një ndjenjë përkatësie. Emocionet kulmojnë sidomos në komunikimin me familjarët. “Ma rikthe djalin”, ishte lutja e një nëne, që më pas u kthye në gëzim të papërshkrueshëm kur djali i saj arriti të lëvizë sërish këmbët.
Sot, edhe pse në majat e karrierës, Toshkezi nuk e ka shkëputur lidhjen me Shqipërinë. Ai rikthehet shpesh në auditorët dhe pavionet e QSUT-së, duke ndarë eksperiencën e tij me brezin e ri të mjekëve.
Pjesëmarrja në Samitin e Diasporës dhe angazhimi në organizimin e shqiptarëve jashtë vendit janë dëshmi e një lidhjeje të fortë me atdheun. Për të, suksesi nuk ka kuptim nëse nuk ndahet dhe nuk kontribuon për vendin nga ku nisi gjithçka./TemA
