“Ti nuk më thua absolutisht asgjë, avokat i dështuar dhe i mbaruar”. Kështu i ishte drejtuar Pam Bondi, Prokurore e Përgjithshme, me ton të rëndë dhe mbushur me zemërim, Jamie Raskin, demokrat nga Maryland dhe një nga figurat kryesore të Komisionit të Drejtësisë në Dhomën e Përfaqësuesve.
Në të njëjtën seancë, ndaj Dan Goldman ajo kishte shpërthyer: “Sot je po aq i aftë si avokat sa ishe kur u përpoqe të nise procedurat për shkarkimin e Presidentit”.
Nuk kishte kursyer as republikanin Thomas Massie, të cilin e kishte quajtur “politikan i dështuar” me “sindromën anti-Trump”.
Këto deklarata datojnë më 12 shkurt, gjatë dëshmisë së Pam Bondit përpara Komisionit të Drejtësisë mbi dokumentet që lidhen me çështjen Jeffrey Epstein. Ishte një nga daljet e saj të fundit publike si Prokurore e Përgjithshme, para se të shkarkohej nga Donald Trump.
Shkarkimi erdhi përmes një postimi në rrjetin social Truth, me tone lavdëruese tipike për stilin e Trump, “patriote e madhe” dhe “mikeshë besnike”, shoqëruar me frazën “we love Pam”. Një mënyrë për të maskuar një largim që, sipas logjikës së lëvizjes MAGA, nuk pranohet kurrë si dështim.
Rënia e një besnikeje
Prej kohësh qarkullonin zëra se pozicioni i Bondit ishte në rrezik, veçanërisht për mënyrën si kishte menaxhuar dosjet Epstein dhe kritikat që kjo kishte shkaktuar brenda vetë bazës së Trump. Seanca e 12 shkurtit, ku ajo u shfaq agresive dhe shmangu edhe kontaktin vizual me viktimat e pranishme, rezultoi vendimtare.
Nga njëra anë, deputetja demokrate Summer Lee nisi procedurat për shkarkimin ndaj saj, duke e akuzuar për abuzim me pushtetin. Nga ana tjetër, Trump filloi të mendonte për largimin e saj.
Megjithatë, Bondi kishte qenë një nga figurat më besnike të kampit trumpist, e gatshme të përdorte Departamentin e Drejtësisë si një instrument politik. Nën drejtimin e saj, u ndërmorën veprime ndaj figurave si James Comey dhe Letitia James, si dhe ndaj ish-këshilltarit të sigurisë John Bolton. Madje u tentua edhe ngritja e akuzave ndaj disa anëtarëve të Kongresit.
Megjithatë, rezultatet ishin të kufizuara dhe ritmi i veprimeve konsiderohej i ngadaltë nga vetë Trump, i cili publikisht kishte shprehur pakënaqësi.
Me largimin e Bondi dhe të Kristi Noem, rrethi i grave besnike ndaj Trump, ku përfshihen edhe Tulsi Gabbard dhe Caroline Leavitt, po ngushtohet ndjeshëm. Një model që përsëritet: besnikëri e pakushtëzuar deri në momentin kur bëhesh i zëvendësueshëm.
Kërcënimet ndaj NATO-s: mes retorikës dhe realitetit
Në të njëjtën kohë, deklaratat e Donald Trump ndaj NATO-s vazhdojnë të krijojnë pasiguri. Ai e ka cilësuar aleancën si një “tigër letre” dhe ka sugjeruar se SHBA mund të tërhiqet prej saj, një ide e mbështetur edhe nga Sekretari i Shtetit Marco Rubio.
Nga njëra anë, këto deklarata duken të zbrazëta: Trump ka përdorur retorikë të ngjashme edhe gjatë mandatit të tij të parë. Për më tepër, një ligj i miratuar në fund të vitit 2023 e bën të pamundur daljen e njëanshme të presidentit nga NATO pa miratimin e Kongresit.
Nga ana tjetër, sinjalet janë reale dhe shqetësuese. Mbështetja amerikane për Ukrainën është dobësuar ndjeshëm, ndërsa qëndrimet e Trump shpesh afrohen me ato të Rusisë. Po ashtu, ideja e aneksimit të Groenlandës dhe tensionet me aleatët evropianë tregojnë një prirje të re strategjike.
Europa përballë një realiteti të ri
Mesazhi që po konsolidohet është i qartë: Evropa nuk mund të mbështetet më si dikur te garancia e sigurisë nga SHBA. Ndërkohë që NATO ka qenë një marrëdhënie me përfitime të ndërsjella, jo vetëm mbrojtje për Evropën, por edhe avantazhe strategjike për Uashingtonin, balanca po ndryshon.
Sot, gjithnjë e më shumë vende evropiane po distancohen nga politikat amerikane në Lindjen e Mesme. Figura si kryeministri spanjoll Pedro Sanchez po përfaqësojnë një qasje më kritike, ndërsa edhe të tjerë po ndjekin të njëjtin drejtim, qoftë edhe në mënyrë më të heshtur.
Një aleancë nën presion
Në thelb, Trump mbetet i qëndrueshëm në disa bindje: kundërshtimin ndaj multilateralizmit, skepticizmin ndaj NATO-s dhe BE-së, si dhe prirjen drejt politikave proteksioniste dhe autoritare. Kjo e vendos Evropën në një pozicion të vështirë, pasi përfaqëson pikërisht vlerat që ai kundërshton.
Ndërkohë, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Mark Rutte, duket se vazhdon të ruajë një optimizëm që shumë e konsiderojnë të tepruar. Në një metaforë të fortë, ai rrezikon të mbetet “violinisti i fundit në Titanikun që po fundoset”.
Një model që përsëritet
Historia e Pam Bondi është vetëm një shembull i një modeli më të gjerë: figura besnike që ngrihen në piedestal dhe më pas braktisen. Dhe sipas zërave të fundit, emri i radhës mund të jetë Tulsi Gabbard.
Postimi është ndoshta gati: “We love Tulsi”. Por përfundimi mund të jetë i njëjtë, një tjetër largim i maskuar si lavdërim. /Marrë nga La Stampa/
