Nga Andrea Malaguti, La Stampa
Çfarë ju pëlqen te Giorgia Meloni? Edi Rama bën një pushim të gjatë. Ai shikon kryeministren italiane të ulur pranë tij në dhomën VIP pas skenës së Atreju dhe përpara se të përgjigjet, merr nga ndihmësi i tij një kuti.
Nxjerr një shall që e ka dizajnuar personalisht dhe ia dorëzon kryeministres.
Ai pushon në një buzëqeshje maceje, të racës Cheshire.
Ai përgjigjet: “Gjithçka”.
“Zoti karizmatik” i socializmit shqiptar, që ëndërron Evropën dhe dëshmia më e fuqishme e konservatorizmit të shqetësuar “Zoti, Atdheu dhe Familja”.
Çfarë lidhje kanë ata me njëri-tjetrin? Vetëm teatër?
Për asgjë. Më pas, Rama me një cigare do të shpjegojë arsyen e vëmendjes së tij të sinqertë për Melonin.
“Giorgia nuk është e djathta e djathtë që frikëson Kontinentin e Vjetër, është një praktikë e moderuar. Në fund të fundit, ajo është një kristiandemokrate”.
Ndoshta ka të drejtë. Ndoshta kushdo që shkon në qeveri bëhet i tillë. Kryeministrja bën hapa të vegjël drejt gjetkë pa e vënë re bota e saj.
Është një nga çelësat për të kuptuar lojën e pafundme të pasqyrave që zhvillohet nën hijen e trupit të fuqishëm të Castel Sant’Angelo, në këtë festë të Fuqisë së Re që feston triumfalisht veten.
Dhe këtë e bën duke përzier vizione të kundërta të jetës, protagonistë dhe ide në dukje të papajtueshme.
Thatcherizmi i stilit Risi Sunak që nuk u dashurua kurrë nga Vëllezërit e Italisë dhe futurizmi shqetësues dhe galaktik i Elon Musk.
Refuzimi i modernitetit nga Santiago Abascal dhe, në të vërtetë, socialdemokracia postideologjike e kryeministrit “gjigant” të Tiranës.
Një shpërthim ylberi i ndezur (i thënë pa ironi), që lë një imazh të vetëm në sy: është e shtuna në të cilën, e mbrojtur nga varri mijëravjeçar i Hadrianit, festohet triumfi i perandoreshës së re Giorgia.
Një avangardë e të fuqishmëve të Tokës vjen për të puthur unazën, kurrë në mënyrë paradoksale, të ngjashme me atë që Frodo duhej të shkatërronte.
Koherenca dhe një vizion unitar nuk kanë rëndësi, vetëm ndjenja e komunitetit fisnor ka rëndësi, sepse, siç shkruan Yuval Noah Harari, «fuqia e të menduarit në grup është aq këmbëngulëse sa është e vështirë të lirosh kontrollin e saj, edhe kur konceptet që ajo ushqen duket të jenë mjaft arbitrare”.
E lamë veten të rrëmbehemi nga rryma. Ndoshta do të ketë kohë për të reflektuar.
Banorët e Atreju-s, plot bluza blu dhe kukulla prej pelushi që përshkruajnë Perandoreshën dhe La Russa, duartrokasin me entuziazëm këdo që del në skenë dhe kur Edi Rama, i kritikuar nga socialistët evropianë për praninë e tij romake, shprehet me kërshëri: «Cilësia e demokracisë nuk bazohet në atë se sa jemi dakord, por në mënyrën se si ne jemi në gjendje t’i menaxhojmë mosmarrëveshjet tona”, shpërthen audienca në një ulërimë mahnitëse, sikur të ishte e përbërë nga turma diplomatësh zviceranë, të fortë ndaj çdo forme muri kundër murit dhe gjithmonë të mësuar me mirëkuptim miqësor dhe pajtues.
E çuditshme, por siç thotë populli i mençur: ne nuk i shohim gjërat ashtu siç janë, por ashtu siç jemi.
Mbetet që dënimi i Ramës duhet të gdhendet në mermer edhe nëse disa kilometra më tutje, pranë Tiburtinës, Romano Prodi, i ftuar nderi në forumin e PD-së, mbështetet në një vlerësim diametralisht të kundërt, që synon krejtësisht tubimin e palës tjetër.
“Kur telefononi Musk ose Vox, po thoni se jetoni në një botë tjetër. Qëndroni në një botë tjetër”.
Një thirrje e ashpër, e pazakontë dhe identifikuese për një të majtë që nuk e di më se kush është, e cila arrin të përcaktojë veten dhe të qëndrojë së bashku vetëm duke identifikuar një armik.
Por në një planet plot me Trump-Abaskalë të mëdhenj e të vegjël, që tërbohen nga Texasi në Spanjë dhe të pushtuar nga X-et gjithnjë e më të errëta të Njeriut të së Ardhmes, për të dëgjuar Profesorin zakonisht të mençur, do të duhej të ndalonim së foluri me gjysmën e njerëzimit.
Një luks – kushedi sa produktiv do të jetë – që mund të përballohet vetëm gjatë fushatës zgjedhore.
Edhe nëse, duke dëgjuar Elon Musk në skenën Atreju, do të dëshironit të dëgjonit Prodin.
Sipërmarrësi afrikano-jugor prezantohet para shikuesve me një nga fëmijët e tij të shumtë mbi supe.
Ai nxit turmën për nevojën për t’i dhënë perspektivë kohëve tona, duke sjellë në botë qenie të reja njerëzore, madje duke iu drejtuar, siç i ka ndodhur në disa raste, asaj amësie surrogate që e djathta e deklasifikon si një krim universal.
Nuk ka rëndësi. Duartrokitje gjithsesi. Dhe akoma më shumë duartrokitje kur Musk – duke dhënë ende përshtypjen se ka mbetur i bllokuar në vetminë e tij të mbushur me njerëz dhe duke thënë të kundërtën e asaj që pretendoi Rama i shumëlavdëruar – sqaron mosbesimin e tij për emigrantët dhe fëmijët e tyre (“çfarë dimë për ta?”) , duke kujtuar, kushedi sa pa dashje, teoritë e dashura për supremacistët e bardhë, që llafosen për zëvendësimin etnik dhe ëndërrojnë, në një mënyrë salviniane, ekzistencën e Spektrave malinje.
Natyrisht, të udhëhequra nga George Soros!
Është kaos narrativ. E pakuptueshme. Por kjo është dita e triumfit të kryeministres, e cila pavarësisht pritave të Salvinit, do të duhet të sqarojë shumë shpejt se çfarë synon të bëjë me veten në prag të zgjedhjeve evropiane.
Orban apo Von der Leyen? Salvini apo Weber? Kush janë miqtë e saj? Çfarë dëshiron të bëjë me ta? A është e vërtetë ajo që Rama hipotetizon për të?
Nuk ishte nga Atreju që mund të pritej një përgjigje, edhe nëse Tolkien, i padëgjuar, kishte dhënë tashmë një tregues të saktë në mesin e viteve 1950: “Gjithçka që duhet të vendosim është se çfarë të bëjmë me kohën që na jepet”.
Duket si asgjë.
