E shtunë 13 maj, viti 2000… Mesditë e nxehtë, luhet java e parafundit e kampionatit në “Selman Stërmasi”. Sapo ka përfunduar Partizani-Tomori 0-1, gol i K.Arbërit në minutën e 89-të, ndërsa në Gjirokastër SK Tirana ka barazuar 1-1 dhe në renditjen provizore, Tomori e Tirana janë në krye me 49 pikë. Pak njerëz janë në sheshin para stadiumit, familjarë, të afërm dhe miq që presin futbollistët. Bashkë me ta kanë dalë edhe arbitrat.
Pas pak, papritur, në një lokal aty pranë, janë dëgjuar të shtëna arme: njerëz të frikësuar që largohen, situatë ankthi, frikë, zëra që bërtasin për ndihmë. Çfarë ka ngjarë? Gjithçka në pak minuta, pastaj lajmi i tmerrshëm: Është vrarë presidenti i Tomorit dhe janë plagosur arbitrat.
Pak më vonë njoftimi tjetër tronditës: Edhe arbitri Luan Zylfo ka humbur jetën! Nga ai 13 maj kanë kaluar 20 vite, por ajo mesditë asnjëherë nuk do të harrohet. Albano Janku, isharbitër i FIFA-s, që ishte edhe i katërt në atë takim, u plagos rëndë. I rikthehet sot ngjarjes, ndonëse e ka të vështirë për shumë arsye ta kujtojë me detaje.
Janku, vlerësim i madh për ndeshjen, kjo ishte edhe arsyeja se përse u zgjodhën arbitra të FIFA-s, apo jo?
Ishte një kërkesë, më shumë e Tomorit, që për atë ndeshje të ishin arbitra të FIFA-s. FSHF caktoi Luan Zylfon, me eksperiencë, si dhe dy asistentë të FIFA-s, Sh. Lamçen e S. Hogun. I katërt isha unë. Të gjithë nga Tirana. L. Konçi ishte vëzhgues, delegatë ishin H. Hitaj dhe i ndjeri V. Zëri. Kujtoj që për Zylfon, kjo ishte ndeshja e fundit e karrierës.
Pse u ulët pas ndeshjes për kafe?
Ndeshja filloi në orën 15:00 dhe unë nga puna shkova në stadium. Shumë vapë, pak tifozë, më shumë ishin beratas. Ndeshja nuk pati asnjë problem dhe kur po dilnim, menduam të pinim me shpejtësi diçka freskuese. U ulëm te një ish-lokal, “Shelgu” apo “Gjethja”, nuk më kujtohet emri, përballë hyrjes A të tribunës. Ishim vetëm ne arbitrat, Agim Veshi, shoferi i FSHF-së. Kujtoj se Luani nuk donte të vonohej, se e priste gruaja me fëmijët në “Qemal Stafa”, ku në orën 17:00 do të luhej për herë të parë një miqësore e politikanëve Shqipëri-Itali. Luani përgatitej ta martonte vajzën në atë kohë, unë kisha bojaxhiuan në shtëpi e rreth këtyre po bisedonim. Menduam që nga lokali, me makinën e Agimit, të çonim Luanin në stadium dhe pastaj mua në shtëpi.
Dhe çfarë ndodhi?
Sapo u ulëm, vijnë për të pirë diçka edhe Adrian Çobo, “Zhaku”, kështu e thërrisnin, me një shok të tij dhe Dritan Shakohoxhën. Ftuam edhe dy policë, që ishin aty, bashkuam dy tavolina, në njërin krah ishim ulur në vijë të drejtë Zhaku, Luani dhe unë. Të tjerët anash e përballë. As 2-3 minuta pasi porositëm, papritmas një dorë dhe një revole, pas shpine, qëlloi disa herë. As nuk e pamë personin, vetëm kur dëgjuam të shtënat.
Çfarë ndodhi në spital?
Na futën në urgjencë, të parin që e mjekuan ishte Luani, pastaj mua, e ndërsa u shkëmbyem të shtrirë në krevatet lëvizëse, Luani ngriti kokën, më pa dhe me humor më tha: “Ia hodhëm vëllaçko”. Duke më mjekuar, dëgjoja që i kishin mjekuar dorën, pasi një plumb rikoshet e kishte plagosur aty, ndërsa plumbin që e kishte në qafë nuk ia kishin hequr. Agimi u nis të blinte në një farmaci një qafore, pasi kështu i thanë mjekët. Kujtoj se afër meje, në krevat kam parë të shtrirë pa jetë të ndjerin Zhaku./ panorama sport
g.kosovari
