Në Shqipëri nuk je ai që je, por ai që deklarohesh!

Nga Ardi Stefa

Në Shqipëri nuk je ai që je, por ai që deklarohesh.

Fenomen shqiptar, por jo vetëm.

Realiteti nuk ka peshë; fjala e thënë me zë të lartë në një ekran televizioni është e vërteta absolute. Nuk është e rëndësishme çfarë bën, por çfarë thua se ke bërë. Nuk ka vlerë kush je, por çfarë pretendon të jesh e çfarë u thua të tjerëve që je.

Do të jesh VIP, deklarohu VIP!

Do të jesh poet, deklarohu poet!

Do të jesh këngëtare? Deklarohu! Dhe menjëherë je këngëtare si ato modelet televizive, që “nga zëri janë alamet trupi!”

Do të jesh patriot? Deklarohu dhe automatikisht fiton një aureolë kombëtare edhe pse gjithë jetën ke jetuar duke u ushqyer nga paratë e korrupsionit.

Do të jesh politikan? Deklarohu dhe je i tillë! Edhe kafexhiu i lagjes që dëgjon llogje e thashetheme politike në tavolina ka mendim për politikën dhe i duket vetja politikan, madje do edhe të kandidojë për deputet.

Deklaro se je “i ndershëm” dhe menjëherë je i ndershëm dhe bëhesh shembull nëpër studio televizive, edhe pse ndershmërinë e ke po aq sa një xhepist, që përbetohet se nuk ka prekur kurrë xhepin e tjetrit.

Politikanët tanë janë mjeshtrit e këtij sporti kombëtar: deklarojnë transparencë, ndërkohë që pas kuintave i shkelin syrin njëri- tjetrit dhe firmosin marrëveshje, që nuk i sheh as dielli i gushtit.

Dhe “etërit tanë të kombit” çdo të hënë deklarohen si shpëtimtarë të kombit, të martën bëhen luftëtarë të korrupsionit, të mërkurën opozitarë të vetvetes dhe të enjten shpallen të pafajshëm për gjithçka. Në fundjavë, e gjithë kjo paketë shitet si “sakrificë për popullin”. Dhe populli, si gjithmonë, e dëgjon dhe, shpesh edhe e beson.

Do të jesh revolucionar? Deklarohu! Çdo tre muaj shpall një revolucion të ri. Sot me “popullin e revoltuar”, nesër marrëveshje me pushtetin, pasnesër sërish në “luftëtar i së vërtetës”! Por nuk ka problem: çdo herë deklaro që je në anën e drejtë të historisë. Dhe kur e deklaron me bindje, kush guxon ta kundërshtojë?

Në Shqipëri nuk je ai që je. Je ai që shpallesh me zë të lartë, ai që shkruan në biografinë e vet, ai që e poston në rrjete sociale. Mjafton të nxjerrësh një makinë luksoze me qira, të bësh dy foto me filtra në restorante apo ndonjë skaf dhe papritur shndërrohesh në biznesmen të suksesshëm.

Në një vend normal, një njeri vlerësohet për rezultatet e tij; tek ne për deklaratat. Në një demokraci normale, llogari jepet me vepra; në Shqipëri, llogaria shlyhet me deklarata të forta, të përsëritura disa herë derisa të bëhen “të vërteta”!

Prandaj nuk është çudi që jetojmë në një realitet të rremë, ku njerëzit fshihen pas fjalëve si pas maskave të karnavaleve.

Dhe kështu, Shqipëria e deklaratave vazhdon: vendi i gënjeshtrave ku suksesin e mat CV-ja e e gënjeshtërt, jo ajo që të njeh bota.

Vendi ku morali shpallet triumfalisht, por shkelet sapo ulet sipari.

Vendi ku, për fat të keq, nuk jemi ata që jemi, por ata që deklarohemi.