Rreth 120 deputetë të pranishëm në seancën e sotme të Kuvendit nuk hezituan aspak në votimin e tyre të parë në sesionin e ri të vjeshtës: ata votuan pro heqjes së imunitetit të deputetit Armando Prenga, i cili nga ky çast, është zyrtarisht një i paraburgosur në mekanizmin kapriçioz të drejtësisë shqiptare. Prenga i jep fund kështu, pa lavdi dhe në mënyrë të papritur marrëdhënies së tij me politikën, me të cilën e lidhte deri dje vetëm mandati dhe nga sot, edhe divorci me të.
Megjithatë, në pothuaj të vetmen ndërhyrje të tij publike, Prenga tha një të vërtetë të frikshme. Njerëzore dhe politike. Politike dhe shqiptare. Shqiptare dhe tërësisht të panatyrshme në fakt. Duke mbrojtur veten në mbrëmjen e të dielës përballë “panelit” të ish-kolegëve ai tha se nëse do të ishte vrarë në incidentin fatkeq të Laçit, do të “…bëhej hero kombëtar, do të ishte si Fatmir Xhindi”, duke rikthyer kështu në mend vrasjen misterioze, ende pa autor dhe motive të ish-deputetit socialist të ekzekutuar gjashtë vjet më parë, në maj 2009.
Fati i mirë i Prengës, ndryshe nga Xhindi, është që ai nuk ka humbur jetën. Fati i tij i keq është që është arrestuar nën akuza të rënda. Raporti mes hiprokizisë dhe të vërtetës që përmblidhet në aksiomën ballkanase: “Vdis pa të të dua!”, në rastin e Prengës nuk funksionoi. Për fatin e tij të mirë si individ. Për fatin e tij të keq si deputet.
Deputeti i Laçit është penalizuar jo vetëm për dyshimet e arsyeshme të prokurorisë, por dhe për shkak të rrethanave dhe kohës kur ka ndodhur historia e tij. Sot ai është i paragjykuar nga kushdo.
E gjykon opozita, që tek fajësia e tij që nuk e ve në dyshim, sheh një tjetër provë të inkriminimit të plotë të maxhorancës.
U bë peshë e rëndë për maxhorancën, që tek hapja rrugë hetimit të deputetit shpreh vullnetin e saj për të bërë dekriminalizim të politikës, një nga akuzat që e ka lodhur më së shumti qeverisjen e saj prej dy vjetësh.
Eshtë paragjykuar nga opinioni publik që nën rrebeshin mediatik të të dy palëve, e sheh parlamentin përgjithësisht ashtu siç është. Armando Prenga ngjan si deputeti tipik i një parlamenti atipik.
Megjithatë, të vërtetat e dukshme shpesh ose janë të gënjeshtërta, ose të paplota, ose edhe njëra, edhe tjetra. Armandoja është pjesa e dukshme dhe e prekshme, është çfarë vihet re duke vënë në punë qoftë dhe një shqisë të vetme. Sepse ai preku një pistoletë me dorë. Të tjerë, ata që nuk kanë armë në brez, kanë nevojë për më shumë shqisa për t’u dalluar. Dhe deri atëherë, do të vazhdojnë të bëjnë moral, a thua se dalja në opozitë është një purgator që shplan çdo mëkat të së shkuarës. Kravatat zakonisht janë shumë më efikase në maskimin e individëve kriminalë sesa maskat në fytyrë.
Armando Prenga ishte në vendin e gabuar dhe në kohën e gabuar. Jo në Laçin e tij në fundjavën që e nxorri nga parlamenti, por në këto pesë-gjashtë vitet e fundit kur hyri në parlament. Dhe ky është faji i tij i vërteti. I pari që është tashmë i verifikuar. /L. V./
