Nga ARTUR AJAZI
Skenat e dhunës dhe tmerrit që ndodhën paraditen e të enjtes në sallën dhe oborrin e Parlamentit, treguan përfundimisht se, Partia Demokratike e ka ndarë mëndjen. Kërkon që pushtetin i saj të vijë nga dhuna. “Mosbindja civile” kuptohet si sulm ndaj Parlamentit, Policisë Shtetit, Gardës së Republikës, Bashkisë Tiranës, Kryeministrisë, pra gjithë institucioneve legjitime të vendit. Në një vend demokratik, akte të tilla dhune nga deputetët, mbeten të shëmtuara dhe të dënueshme. Partia Demokratike e konsideron Parlamentin, si “kazermë e një ushtrie të huaj”, dhe si Tempullin e Fjalës së Lirë. Kjo mendësi leniniste, ku “duhen sulmuar objektet armike deri në marrjen e pushtetit”, nuk të shpie gjëkundi në një vend demokratik. Shqipëria 2024, nuk është Shqipëria 1944, apo 1997. Duhet ndërgjegjësim maksimal nga krejt grupi parlamentar i PD-së, në rast se nuk duan asgjesimin e asaj force politike. Shumica e deputetëve të asaj partie, ndoshta kanë gjithë të drejtën e tyre legjtime për të kundërshtuar, protestuar, apo për të mos qenë fare dakort me ç’ka bën shumica qeverisëse dhe parlamentare. Por ka disa rregulla, ligje, dhe “vija të kuqe” që nuk duhen shkelur. Të vënë në rresht para fjalës dhe urdhërit që vjen nga pallati i kryetarit Berisha, dhe ankthit se mund ta kenë ose jo nesër emrin në listen e re, deputetët e asaj partie po shkelin ligjet, rregullat dhe normat elementare të sjelljes së një ligjvënësi. Sot ligji është i barabartë për cilindo që kryen një krim, shkelje administrative, penale, apo diçka tjetër që bie ndesh me ligjin. Partia Demokratike e ka “doktrinë” të saj përdorimin e dhunës. Mos harrojmë dhunën macabre të Majit 1996, kur në mes sheshit “Skenderbej” dhe bulevardin e Tiranës, u rrahën me hunj, shkopinj gome dhe mjete të tjera opozitarët e asaj kohe të Partisë Socialiste. Madje nuk u kursyen as përfaqësuesit e lartë të saj, pasi protestuan për vjedhjen e hapur të votave në zgjedhje. Të ecësh me mendësinë e dhunës edhe pas 30 vitesh në politikë, do të thotë të mos ndryshosh asgjë nga vetja. Në demokraci, vota e lirë përcakton fituesin, dhuna gjithmonë humbësin. Pushteti vjen nga dhuna në kushte të caktuara politike, por kurrë në demokraci. Shqipëria si vend postkomunist, e ka patur të vështirë të harrojë “hijen” e pushtetit të diktaturës së proletaritatit, ndaj dhe shpesh shfaqen “nuance” të tilla, edhe tek politikanët e ardhur nga ajo periudhë e gjatë e atij sistemi. Berisha, mbetet i vetmi politikan i tranzicionit, që spikat për zbatimin në teori dhe praktikë të dhunës verbale dhe fizike ndaj kundërshtarit politik, duke harruar (pa) me dashje se, pushteti në demokraci kurrë nuk kalon nga dhuna.
