Është ndarë nga jeta në moshën 91 vjeçare, stilisti italian Giorgio Armani. Lajmi i habiti të gjithë, sepse siç ishim mësuar Armani punoi deri në fund: pak ditë më parë, ai njoftoi blerjen e “La Capannina”, të cilën ai e përshkroi si “një kthim në rrënjët e tij”.
Në vitet 1960, që ai takoi Sergio Galeotti-n, i cili më vonë u bë partneri i tij në jetë dhe në punë. Jo vetëm kaq, por pak ditë më parë, ai kontrolloi dhe miratoi gjithashtu të gjitha pamjet për koleksionin e tij të 50-vjetorit, i cili do të shfaqet në Javën e Modës të ardhshme në shtator.
Disa javë më parë, pak para ditëlindjes së tij të 91-të, një infeksion në mushkëri e detyroi të shtrohej në spital dhe të shërohej në shtëpinë e tij në Via Borgonuovo në Milano, duke e detyruar të anashkalonte – një rast shumë i rrallë – shfaqjen e koleksionit të tij në qershor. Ai kishte pasur një problem vitin e kaluar, të cilin e zgjidhi më vonë: dhe në shfaqjet e qershorit 2024, tre ditë pasi doli nga spitali, ai donte të përshëndeste të ftuarit e tij pas shfaqjeve. Megjithatë, qershorin e kaluar, ai kishte vendosur të mos merrte pjesë në shfaqje: “Por unë jam mirë”, shtoi ai. Javë të qeta pasuan: ditëlindja e tij, me urime të panumërta nga e gjithë bota e modës dhe më gjerë; vendimi për të blerë La Capannina; dhe mbi të gjitha, puna e tij e dashur në rrobat e tij.
Për Armanin, vera kishte kaluar në paqe, në shtëpinë e tij në Forte dei Marmi, me familjen e tij. Dhe duke u shqetësuar çdo ditë për punën dhe miqtë, duke këmbëngulur që ata të zinin vendin e tij në vilën në Pantelleria, ku ai zakonisht kalonte verën, dhe duke e përditësuar vazhdimisht për qëndrimin e tyre dhe ishullin. Vetëm pak ditë më parë, një përkeqësim i lehtë i një dhimbjeje të papritur stomaku. Por asgjë që paralajmëronte më të keqen. Ai kishte rifilluar të hante dhe të telefononte për të qenë i informuar për gjithçka.
Ai lindi në Piacenza më 11 korrik 1934. Fëmija i tretë nga tre fëmijë. Më i vogli, më i bukuri, më i përkëdheluri nga një nënë, Maria, e cila i nguliti të gjithë klasin dhe shijen e saj të sofistikuar në stil. Pas luftës, ai u transferua në Milano. Jo e lehtë, por më shumë se dinjitoze. Shkollën e mesme dhe menjëherë u ndje i tërhequr për të bërë diçka për të tjerët. “Të kujdesesh për trupat”, do të thoshte ai, duke menduar më vonë për atë që po i kalonte nëpër mendje atëherë. Për këtë arsye, ai zgjodhi mjekësinë. Një rrugë që vetëm në dukje ishte e largët nga ajo që do të zgjidhte të ndiqte më vonë: sepse anatomia është një shkencë që do të kthehet për të qenë e fuqishme në punën e Armanit. Njohuritë e tij do ta çojnë atë të kuptojë më mirë se të tjerët se çfarë do të ishte perfekte për veshjen e trupave – atyre “të vërtetë”, siç theksonte gjithmonë.
Ishte viti 1953, tre vjet universitet: pastaj vendimi për t’u larguar për në ushtri dhe një kthim – të cilin e gjeti shumë kufizues – në klasat e Universitetit të Milanos. Prandaj zgjedhja për të shkuar në punë në La Rinascente. Ishte viti 1957. Moda kishte hyrë në familjen Armani me motrën e tij Rosanna, një modele. Ai, Giorgio, filloi me vitrinat. Disa vite më vonë, Nino Cerruti – duke kaluar aty pranë – vuri re se ato shfaqje në Corso Vittorio Emanuele ishin të sofistikuara në mënyrë të paparë. Ishte viti 1964. Të takoje atë të ri, në atë kohë, një Giorgio Armani tridhjetëvjeçar, dhe t’i besoje atij një nga linjat e tij të veshjeve ishte e gjitha një dhe e njëjta. Rruga ishte zgjedhur.
Moda u bë jeta e këtij burri të bukur, i cili një vit më parë kishte takuar Sergio Galeotti-n, një burrë të ri sipërmarrës si ai vetë: çifti u zgjodh. Ishte menaxheri dhe ishte krijuesi. Ishte viti 1975 dhe lindi Giorgio Armani. “Shpikja” e tij e parë? Historike: termi “dizajner”. Të drejtat e autorit u konfirmuan: “Unë nuk jam as stilist dhe as rrobaqepës, por ndihem si dikush që krijon një stil, një dizajner”, tha ai. Dhe kështu ndodhi.
Një sukses pas tjetrit sepse, para së gjithash, Armani e kuptoi që burrat dhe gratë “nuk ishin më ato që ishin dikur”. Nuk ishte klishe, por realiteti: jetët dhe trupat (ja ku jemi përsëri) kishin ndryshuar, megjithatë rrobat vazhdonin të ishin të rënda, të rënda dhe konstruktive.
Ai i “zbrazi” të gjitha: ai dekonstruktoi xhaketat dhe lehtësoi pantallonat e burrave. Dhe bëri të njëjtën gjë me gratë që vishte, duke i imagjinuar ato të ulura në një tavolinë ose duke nxituar për të kapur një taksi.
Pastaj ndodhi që një regjisor hollivudian, Paul Schrader, e kontaktoi atë për të dizenjuar rrobat për “American Gigolo” të tij. “Ai erdhi në Milano me John Travoltën dhe unë pranova”, tregoi Armani me qejf, duke zbuluar se fillimisht nuk duhej të ishte Richard Gere. Ishte viti 1980. Ishte shenjtërimi i tij në Shtetet e Bashkuara. Vetëm shtatë vjet pas themelimit të markës, ai u shfaq në kopertinën e revistës Time. Ishte viti 1982. “Kopertina mund të kënaqë kotësinë time, por është vëmendja që i kushtuan punës sime që më jep gëzim të madh.”/Corriere della Serra
