Nga Luan Rama
Prej shumë kohësh kishim një kohë tonën të komunikimit mes nesh.
Gjithmonë, çdo ditë, në të njëjtën orë.
Kryesisht shkruanim për letërsinë. Më pak për tema të tjera, por gjithmonë me të njëjtin zjarr, me të njëjtin pasion që vetëm ti dije ta ndizje me mirësinë tënde.
Edhe sot, si çdo ditë në orën tonë u bëra gati të të shkruaj. Dhe do të të nisja shkrimin e rradhës. Por, mu shemb si mal mbi kokë lajmi i kobshëm: Namir Lapardhaja ka vdekur!
Krejt papritur! Ishe vetëm 40 vjeç.
Nisa të lexoj mesazhet që kishim këmbyer dje me shpresën që e vërteta nuk është e vërtetë gjithmonë.
Sepse asnjëherë nuk më pate folur për ndonjë shqetësim apo problem me shëndetin.
Ndaj, telefonova Mero Bazen si për t’i thënë të më thotë se çfarë kisha lexuar nuk ishte e vërtetë.
Mbetëm pa fjalë.
Vdekja jote na i mori edhe fjalët…
Ti nuk ishe thjesht një bashkëbisedues. Ishe një prani. Një zë që e njihje menjëherë, një mendje që të sfidonte, një shpirt që të qetësonte.
Ishte e pamundur të flisje me ty dhe të mos mbeteshe pak më i pasur shpirtërisht.
Ti ishe nga ata njerëz që nuk bënin zhurmë, por linin gjurmë.
Nga ata që nuk imponohen, por të fitojnë.
Nga ata që nuk kërkojnë vëmendje, por bëhen të pazëvendësueshëm.
Dhe sot, papritur, në mënyrën më të padrejtë, na le të gjithëve me një boshllëk që nuk dihet si do të mbushet.
Na le pa atë orën tonë.
Pa atë ndjesinë që dikush është aty, në anën tjetër, duke menduar, duke lexuar, duke jetuar me të njëjtin ritëm.
Na vrave të gjithëve ne që të njohëm me largimin tënd të parakohshëm, me atë ikje që nuk pyeti askënd.
U prehsh në paqe, mik!
Do të të kujtoj gjithmonë çdo pasdite, në atë orën tonë që prej sot nuk do të jetë më kurrë e njëjtë.
