Nga Lorenc Vangjeli
Kur opozita ngrin protestat dhe qeveria vesh rrobat e banjos, kur bëjnë pauzë përleshjet në studio televizive dhe gjithë shqiptarët duket se gjejnë paqe nën diellin e nxehtë të Mesdheut, pra, kur politika, sporti kombëtar në atdhe mer pushimet e verës, atëherë si me magji zënë e shfaqen hallet reale të qytetarëve. Një prej të cilëve, e ndoshta pa asnjë dyshim e dilemë, është siguria ushqimore.
Të moshuarit përdornin dikur një shprehje drithëruese nga ato që mund t’i shpikë vetëm halli i skajshëm: Na hëngri goja! Një lloj ankese varfërie që dëshmonte hallin e frikshëm të shqiptarëve që historikisht luhateshin po në skajet e varfërisë dhe të pamundësisë për të gjetur ushqimin bazë. Sot është ndryshe. Ndonëse uria ekstreme përgjithësisht mungon, përjashtuar raste gjithashtu ekstreme, shprehja e hershme e të moshuarve, është sërish në nivel alarmi: Goja rrezikon t’i hajë sërish shqiptarët! Kësaj here për shkak të frikës mbi çfarë konsumohet si ushqim. Domate të skuqura më herët, pjepra të manipuluar, shalqinj jeshilë, kastravecë ekstremë që do të turpëronin edhe vanitetin e meshkujtve me mendjemëdhenj, djathtë me niseshte, mishra e sallame shumëvjeçarë, bukë pa proteina apo shumë e shumë produkte të tjera ushqimore të skaduara shndërrohen në armikun e egër në tryezën e çdo shqiptari. Askush nuk di të thotë shkallën e rrezikshmërisë që vjen nga ushqime të tilla, të cilat, banditë të tjerë, keta lloj vrasësish të rinj serialë, që mund të jëbë fermerë, blegtorë, importues apo tregtues, e sjellin në këmbim të parave në shtëpitë shqiptare.
Ankthi është i qartë, por ky armik që është edhe real, edhe legjendë urbane në shumë raste, është edhe i vërtetë, por edhe ekzagjerim, histeri kolektive apo dhe luftë tregtare, luftohet sërish me mendësi të vjetra. Me gjuhë force, njëlloj si boksi në balet. Dhe vetëm më grushta e jo me mend. Në Tiranë besojnë se gjithçka duhet të pritet nga shteti dhe vetë shteti nuk di të bëjë më shumë se të sillet si polic me nerva. Që kujtohet kur i vjen halli tek dera dhe hakërrehet me arrogancë se do të bëjë namin, se do të mbushë burgjet me fajtorë dhe sulet në luftë me gjoba, kontrolle, heqje licensash, deri sa ndodh një hall tjetër dhe fushata për sigurinë ushqimore harrohet.
Në fakt, kësaj lufte i mungon aleanca më e domosdoshme e mundshme, ajo me qytetarin si hallka e fundin e konsumatorit. Vetë qytetari duhet të jetë edhe objekt, edhe subjekt i kësaj lufte duke kuptuar se askund në botë, beteja të tilla që zgjasin përgjithmonë, nuk fitohen vetëm me masa respresive. Çdo qytetar e ka të lehtë që aty ku dyshon, me mjete të thjeshta dhe në kushte shtëpie, të garantohet për cilësinë e shumicës së produkteve që konsumon. Duke kursyer dhembjen e tij, por dhe duke denoncuar më pas banditin që e ka detyruar të blejë të keqen me para. Në një rast të tillë, shteti duhet të kujtohet për atë që quhet edukim i publikut dhe duhet ta bëjë me mjetet e veta duke mos kursyer asnjë mjet.
Ndaj thuhet se është më mirë të dish se të kesh. Ndaj është kaq keq në Tiranë, sepse kësaj ane, as dihet dhe as kihen mend për të sjellë ndërmend mbrojtjen e duhur nga armiku i përbashkët që vjen në çdo tryezë. Që kërcënon fëmijë e të moshuar dhe i bën qesharakë të gjithë ata burra dhe gra seriozë që flasin për vota e veto dhe betohen për zgjedhje e zgjidhje.
JavaNews.al
