Në mauzoleumin e Imam Rezas, në Mashhad, një burrë me maskë të zezë qëndron në rreshtin e dytë, rreth një metër larg arkivolit. Ai shfaqet sërish në një tjetër imazh, ndërsa gjashtë persona mbajnë mbi supe arkivolin e ajatollahut. Iranianët e kërkojnë figurën e tij kuadër pas kuadri. «Duket si Mojtaba», shkruan dikush. «Është një tjetër i afërm», përgjigjet dikush tjetër.
Për gjashtë ditë, Irani ndjek arkivolin e Khameneit mes Teheranit, Qomit, Irakut dhe Mashhadit. Në asnjë prej këtyre etapave nuk shfaqet djali dhe pasardhësi i tij, vetëm ai burrë me maskë në disa pamje të paqarta. Shumë pak për ta identifikuar me siguri, por mjaftueshëm për të ushqyer zërat se ai është gjallë, është mirë, por nuk mund të shfaqet për arsye sigurie.
Asgjë e sigurt
Për të nuk dihet asgjë me siguri. Dihet vetëm se më 28 shkurt, gjatë sulmit që vrau Ali Khamenein dhe katër anëtarë të familjes së tij, Mojtaba u plagos. Disa e konsiderojnë të vdekur, të tjerë e imagjinojnë në një bunker në Teheran ose në një spital ushtarak, me një këmbë të dëmtuar rëndë dhe fytyrën e shpërfytyruar.
Që nga 8 marsi, dita kur u zgjodh ajatollah, ai ka folur vetëm me shkrim. Mesazhi i parë pas varrimit të të atit ishte një premtim i gjatë për hakmarrje. Ai falënderon «dhjetëra miliona» njerëzit që morën pjesë në ceremonitë mortore dhe më pas kthen faqen, e ajo faqe është e mbushur me gjak: hakmarrja për liderin e madh dhe për «martirët e këtyre luftërave të zhvilluara nga kriminelët» u takon «popujve të lirë të botës».
Detyrimi për hakmarrje
Analistët shohin në këto rreshta fytyrën e vërtetë të Mojtabës: hakmarrjen si një detyrim fetar që shtrihet në kohë. «Mendojeni si të atin, por me steroidë», e përshkroi eksperti Kasra Aarabi pas zgjedhjes së tij. Për shumëkënd ai është edhe më i ashpër se Aliu, i afërt me klerikët më ekstremistë dhe i lidhur, si në ideologji ashtu edhe në interesa, me Gardën Revolucionare.
Krahasimi me të atin është i pashmangshëm. Aliu ishte i palëkundur, por pragmatik. Mojtaba u rrit në atë hije, mes seminareve të Qomit dhe zyrave të inteligjencës, por busulla e tij duket se anon më shumë drejt krahut të ashpër, pavarësisht se negociatorët betohen se ai ka dhënë bekimin e tij për bisedimet me Uashingtonin.
Nëse mungesa e tij nga skena publike vazhdon, ajo mund të ndryshojë arkitekturën e pushtetit në Iran. Një Udhëheqës Suprem që nuk shfaqet ka më pak hapësirë për të qeverisur i vetëm dhe ata që studiojnë Iranin shohin se ekuilibri po anon gjithnjë e më shumë drejt Gardës Revolucionare. /Corriere della Sera
