Pjesëmarrja e shumë ministrave në festimin e përvjetorit të pavarësisë amerikane në Ambasadën e SHBA-së në Romë nuk i ka ndryshuar shumë gjërat. Marrëdhëniet midis institucioneve përkatëse janë një gjë, marrëdhëniet personale midis udhëheqësve janë një gjë tjetër. Në këtë drejtim, Giorgia Meloni do të udhëtojë për në Ankara pasnesër për samitin vjetor të NATO-s , me një ndjenjë zhgënjimi që ende duhet kapërcyer në lidhje me marrëdhënien e saj të fundit me Donald Trump .
Disa informacione kanë dalë nga Palazzo Chigi në lidhje me bisedën e Melonit me Erdoganin dy ditë më parë. Presidenti turk, pavarësisht se është një armik i vendosur i Izraelit, mbetet një aleat i ngushtë i Uashingtonit, edhe për shkak të rolit të tij në Aleancën Atlantike. Dhe vetë Trump e ka bërë të qartë se do të marrë pjesë në samit vetëm nga respekti dhe miqësia për Erdoganin: nëse do të varej nga aleatët e tij evropianë, të cilët ai i ka tallur në postimet e tij të fundit , përfshirë Italinë, për kontributin e tyre të vogël financiar në NATO, ai mund ta kishte refuzuar ftesën.
Edhe për këto arsye, telefonata e Melonit me Erdoganin ishte domethënëse. Kryeministrja kërkoi mirësjellje dhe në të njëjtën kohë i kërkoi organizatorit të samitit që të menaxhonte punimet në një nivel sa më teknik dhe operacional të jetë e mundur, pa i dhënë Trumpit një ndikim politik që mund të rrezikonte punën e samitit vjetor.
Për më tepër, objektivi është një interes i ndarë nga vetë presidenti turk, i cili dëshiron që gjithçka përveç samitit që Turqia po pret të bëhet një tjetër moment simbolik ose emblematik i distancës ose përçarjes midis shteteve evropiane dhe Uashingtonit. Sigurisht, nëse ky ishte, siç duket, toni i bisedës telefonike, nuk do të ishte surprizë të gjendeshin 32 udhëheqës të ulur krah për krah në darkën inauguruese të samitit, por me Trumpin shumë prapa Melonit .
Sipas Corriere della Sera, Giorgia Meloni do të bëjë minimumin e domosdoshëm, për sa i përket miqësisë, për t’u gjendur pranë Trump . Fjalët e thëna nga udhëheqësi i Shtëpisë së Bardhë ishin shumë të ashpra dhe të pakëndshme për t’u imagjinuar, këtë herë, një përpjekje për pajtim.
Nëse do të ketë ndonjë gjë, kryeministrja do të përqendrohet në punën e samitit, duke filluar me ripërcaktimin e fushëveprimit të Aleancës të rënë dakord në deklaratën përfundimtare. Një NATO që trajton jo vetëm kërcënimin rus, por gjithashtu ripërcakton në mënyrë gjithëpërfshirëse rolin e saj në mbrojtjen e zinxhirëve të furnizimit dhe kufijve më të gjerë, përfshirë Mesdheun, të shteteve anëtare, dhe për këtë arsye përqendrohet në një gamë kërcënimesh jo tradicionale, të tilla si lufta hibride ose sulmet kibernetike dhe sulmet ndaj infrastrukturës strategjike./ Corriere della Sera
