Nga Thoma Gëllçi
Nuk e di se kush e dha idenë që protesta e PD të braktiste flamurin amerikan dhe të mbushej me flamuj gjermanë. Medemek, ne s’na do Amerika, por na do Gjermania. Nuk e kuptoj se kush e ka këtë mendje në Partinë Demokratike, që është përtej naives dhe qesharakes ! Është edhe më tepër qesharake se rasti La Civita, ku menaxherin me pagesë të fushatës elektorale e nxirrnin nëpër mitingje të mbante fjalime sikur të ishte përfaqësues i Amerikës.
Jam kurioz: ka ndonjë në Partinë Demokratike që i bën vetes pyetjen: ku duam të dalim me këtë?
Është e kotë të përpiqesh të kuptosh sot se çfarë kërkon konkretisht Partia Demokratike.
Përgjigjja është e thjeshtë: nuk dihet. Nuk dihet çfarë kërkon, nuk dihet çfarë ofron dhe nuk dihet as ku po shkon. Lëviz, flet, proteston, por pa drejtim dhe pa qëllim. Por një gjë është fare e qartë: ajo e tregon me gojë dhe me fakte se nuk ka asnjë shpresë te ndryshimi. Nuk ka asnjë shpresë se populli do ta ndjekë pas, por e sposton shpresën te qejfmbetjet që mund të kenë qeveritë perëndimore ndaj Edi Ramës.
Opozita ekziston për të ofruar alternativë. Nuk mjafton kritika ndaj qeverisë, por duhet të paraqitet një program dhe një vizion. Ajo që shohim sot është shumë larg asaj që duhet dhe kërkohet.
Protestat që organizon PD janë shembulli më i qartë. Mblidhen disa njerëz, por nuk dihet qartë për çfarë kërkohet të arrihet dhe ku është synimi. Në vend të kësaj, shpesh shohim tension të panevojshëm: fishekzjarre, bomba molotov, dëmtim prone publike dhe private. Pastaj gjithçka mbaron dhe njerëzit shpërndahen pa asnjë rezultat. Pale pastaj kur fillojnë dhe gënjejnë veten me shifrat e pjesëmarrjes!
Kjo nuk është opozitë. Është një aktivitet pa drejtim.
Reagimi i popullit e tregon qartë këtë. Ai nuk i ndjek. Edhe pse shumë qytetarë janë kritikë ndaj qeverisë, ata nuk e shohin Partinë Demokratike si alternativë. Sepse alternativa nuk mjafton të thuhet, duhet të ndërtohet.
Kërkesa konstante e tyre është largimi i Edi Ramës. Kërkon qeveri teknike. Nuk kërkon as zgjedhje të parakohshme. Thjesht do që Edi Rama të mos jetë kryeministër. Por pyetja mbetet: me çfarë mjetesh synon ta realizojë këtë? Me djegien e koshave të plehrave? Me molotov? Me tension në rrugë? Apo me një strategji politike që nuk duket askund?
Sepse realiteti nuk ndryshon me shishe benzine. Edi Rama ka 83 vota në Kuvend. Një shumicë që qeveris e qetë dhe pa rrezik real. Ky është fakt politik, jo opinion.
Dhe ky fakt nuk rrëzohet me protesta simbolike apo me akte dhune sporadike. Nuk rrëzohet as me thirrje të përditshme në “foltore”. Nuk rrëzohet as me slogane. Rrëzohet vetëm kur sheshet e Tiranës dhe Shqipërisë të mbushen me njerëz. Rrëzohet kur populli shikon te ti një alternativë dhe të ndjek.
Kur populli nuk të ndjek, nuk e rrëzon dot një qeveri. As me molotov dhe as me votë.
Kjo është pika ku PD-ja nuk ndalet që të reflektojë.
Partia Demokratike nuk bën analizë. Ajo zgjedh rrugën më të lehtë: shpik alibi. Fajëson manipulimin, propagandën, presionin, çdo gjë përveç vetes. Por arsyet e vërteta janë të njohura dhe thuhen me zë të lartë në gjithë Shqipërinë.
Problemi ka emër dhe formë: është lidershipi aktual i Partisë Demokratike.
Sali Berisha, një figurë 80-vjeçare, i shpallur non grata nga SHBA dhe Britania e Madhe për korrupsion madhor, vazhdon të jetë në qendër të partisë dhe kërkon sërish drejtimin e saj. Kjo nuk është thjesht një çështje moshe apo historie politike. Është çështje besimi publik.
Një pjesë e madhe e shqiptarëve, edhe ata që janë kundër qeverisë, nuk e shohin atë si zgjidhje. Dhe kjo mjafton për të bllokuar çdo mundësi rotacioni.
Por problemi nuk ndalet te figura e liderit. Problemi është struktura që është ndërtuar rreth tij. Një udhëheqje e mbyllur, e konsumuar, që ka atrofizuar partinë dhe ka shuar çdo shpresë për rinovim.
Çdo zë ndryshe përjashtohet. Çdo përpjekje për garë të ndershme shtypet. Nuk ka demokraci të brendshme. Nuk ka hapje. Situata shpesh kthehet në qesharake. A mund të kuptohet situata kur organizon primare për të zgjedhur kandidatët për deputetë dhe menjëherë pas saj nuk caktohet deputet asnjë fitues i primareve, por njerëz të tjerë?
Por rasti i Ervin Salianjit është me ilustrues. Nga “i burgosuri politik” që ishte heroi i PD , u kthye brenda një jave në armik dhe bashkëpunëtor i bandave, vetëm sepse guxon të shprehë një mendim ndryshe. Një zë që kërkon organizim dhe garë, përjashtohet dhe nuk lejohet të konkurrojë. Ky është mesazhi që u jepet të gjithëve: kush mendon ndryshe, largohet.
Askush nuk guxon të dalë përballë liderit, sepse shpallet armik. Për fat të keq, Partia Demokratike nuk është më parti politike. Është një strukturë e mbyllur dhe që rrudhet çdo ditë e më shumë.
Ndërkohë, programi mungon. Edhe në faqen zyrtare të partisë gjen një përmbledhje minimale, pa detaje dhe pa politika konkrete. Nuk ka plan ekonomik. Nuk ka strategji për zhvillim. Nuk ka alternativa reale.
Në Kuvend, PD nuk paraqet iniciativa serioze. Nuk ndërton debat. Kufizohet me zënkat e Flamurit me oficerët e gardës.
Edhe “foltoret” e përjavshme nuk ndryshojnë asgjë. Fjalime të gjata përpara një audience të kufizuar, me të njëjtat akuza dhe të njëjtat thirrje: “Edi Rama ik, largohu!”. Por Edi Rama nuk do të largohet sepse kështu e kërkon Flamur Noka.
Ndërkohë, protestat përfundojnë shpesh me djegien e koshave të plehrave. Po me plehrat ç’kanë xhanem? A e kuptojnë se çfarë imazhi negativ krijojnë te qytetarët e zakonshëm që duan edhe ata largimin e Edi Ramës?
Partia Demokratike është e izoluar. Nuk tërheq votues të rinj. Nuk krijon besim. Nuk ndërton shumicë.
Dhe pa shumicë, nuk ka pushtet.
Kjo është arsyeja pse pakënaqësia ndaj Edi Ramës nuk mjafton që Partia Demokratike të rritet. Sepse njerëzit nuk votojnë vetëm kundër dikujt. Votojnë për dikë që u jep shpresë.
Pa një analizë të sinqertë të vetes, pa hapje, pa garë dhe pa program, çdo përpjekje tjetër është e kotë.
Sepse mund të bësh zhurmë, mund të protestosh, mund të akuzosh çdo ditë.
Por pa drejtim dhe pa besim, nuk shkon askund.
Si një mizë pa kokë.
