Miti i rremë i protestës paqësore më të dhunshme në histori

Nga Mero Baze

Një artiste e njohur shqiptare, Eda Zari, reagoi dje ashpër ndaj një fletërrufeje, që shtabi i revolucionit në bulevard i kishte vendosur asaj si artiste e shpallur armike nga revolucioni. Arsyeja është se nuk ka marrë pjesë në protesta. Fletërrufetë në Shqipëri u bënë modë në fund të viteve ’60, në kulmin e Revolucionit Kulturor në Kinë, ku “dazibaot” demaskonin intelektualë, artistë, shkrimtarë dhe shkencëtarë që nuk mbështesnin revolucionin kulturor dhe që presupozohej se ishin kundër masave popullore.

Tani protesta e nisur për Flamingot dhe e sosur tashmë për Falangat, është në fazën e Revolucionit Kulturor kinez, ku qëllim kryesor ka demaskimin e figurave publike që nuk i kanë mbështetur. E kanë pak edhe si alibi për katandisjen në dorë të falangave dhe njerëzve me devijime mentale, por sidoqoftë inatin në fund e kanë me artistë, gazetarë apo intelektualë që nuk u kanë dalë në krah. Dhe i demaskojnë përmes një këndi fletërrufesh, ku shkruhet në stilin e BIRN, vizatohet në stilin e Qorit dhe recitohet në stilin zuehollë të Gonit.

Ky është dhe momenti kur avokatët mediatikë të protestës fillojnë e ngrejnë mite për protestën si për heronjtë e vdekur.

Kështu, miti i rremë më i keqpërdorur rreth protestës është që ajo është paqësore.

Kjo, në fakt, është protesta më e dhunshme në historinë e protestave të Shqipërisë nga 1990, pasi është protesta që ka transmetuar më shumë urrejtje, ligësi, linçim dhe, mbi të gjitha, fushata targetimi publik se çdo lëvizje tjetër politike në Shqipëri.

Nuk e kam fjalën as te njerëzit që dalin e kërcënojnë me “ngrënie darkash” për politikanë dhe as ata që përleshen me policinë, pasi ata në fund të fundit janë aktivistë të dhunshëm dhe kanë objektiva politike. Pjesa më e zezë e dhunës së kësaj proteste janë ata suflerët pas tribunës, që e përdorin protestën kundër njerëzve që urrejnë dhe që s’i kanë arritur dot në jetë; janë ata gazetarët e BIRN që bëjnë lista linçimi për gazetarët e tjerë të shtypit; shkrimtarë të dështuar si Fatos Lubonja, që bën lista linçimi për kolosët e letërsisë shqiptare që s’i arrin dot; biznesmenë gjobaxhinj që shkojnë aty për të përdorur tribunën kundër bizneseve rivale; blogere injorante që mendojnë se duke sulmuar këngëtarët tanë më të mirë dhe artistët tanë më të mëdhenj, mbeten të vetmet “artiste” që ka vendi; ish-hajdutë të administratës që shkojnë aty të bëjnë “gjoja denoncime” për hajdutët që kanë mbetur në administratë; trafikantë të dënuar në Perëndim që i kanë zbuluar andej dhe tani janë kujtuar që Shqipëria është e tyre dhe ua paskan marrë; e dhjetëra kategori të tjera që rrinë pas tribunës e pas mikrofonit të saj për të shpërndarë urrejtjen që kanë për ata që s’i kanë mundur dot në jetën e tyre të përditshme.

Më 1990, kur studentët u ngritën kundër një prej diktaturave më të egra të botës, nuk gjeje dot asnjë fjali me urrejtje kundër atyre që meritonin më shumë se sa urrejtje. Parrullat e tyre ishin për Shqipërinë që e donin si Europa dhe për paqen. Madje, nën këtë presion, edhe opozita që doli prej tyre hyri në zgjedhje me moton “bashkëfajtorë dhe bashkëvuajtës”. Jo se ishte e vërtetë, por ishte i vetmi mekanizëm që të çlironte shoqërinë nga ankthi i revanshit dhe të realizonte ndryshimin politik.

Këtu një tufë dështakësh, një pjesë prej të cilëve janë injorantë nën nivelin e analfabetëve funksionalë të shoqërisë, dhe të tjerët në shumicë delirantë, mendojnë se mund ta trembin shoqërinë shqiptare me fletërrufe dhe lista linçimesh, me përgojime publike dhe fushata denigruese për biznesin. Bindja e tyre se ata kanë të drejtë të frikësojnë shoqërinë dhe këdo që nuk është me ta, është dhuna më e rëndë që ka ndeshur shoqëria jonë prej vitit 1990.

Nuk janë të dhunshme protestat që thyejnë xhama apo që përleshen me policinë. Brenda tyre ka një aspiratë për paqe, pasi është një zemërim simbolik. Dhuna e vërtetë e protestave është pikërisht kjo fushatë linçuese, ky mentalitet i Revolucionit Kulturor kinez, që do të çojë në hell këdo që e kanë kundërshtar.

Dhe këtë e thotë një grusht njerëzish të paverifikuar se kë përfaqësojnë, që mendojnë se Shqipëria u ka borxh t’u dhurojë atyre pushtetin, meqë ata kanë vendosur se “O do bëhet Shqipëria e tyre, o do bëhet shkrumb e hi”.

Dhe kjo është një skenë e përnatshme e një grushti njerëzish për 60 ditë në Bulevardin e Tiranës, e cila i qëndron si re toksike mbi kokë shoqërisë shqiptare, duke e shantazhuar atë.

Nuk ka asgjë më të dhunshme se protesta “paqësore” e udhëhequr nga injoranca dhe urrejtja.