Nga Ben Andoni
Ka një siguri të madhe dhe qetësi për kokat e nxehta në Kosovë nëse dinë të lexojnë deklaratën e Sekretarit të Shtetit Amerikan John Kerry bërë në Dhjetor të vitit të shkuar. Fjalë për fjalë ishte kështu: “Shtetet e Bashkuara nuk do ta mbështesin asnjë marrëveshje apo asgjë tjetër që do të vinte në pikëpyetje tërësinë tokësore dhe sovranitetin e Kosovës!” Fjala ishte për Asosacionin me serbët dhe Demarkacionin e kufirit me Malin e Zi, që do të thoshte se politika e jashtme amerikane në çdo vendim ballkanik, e ka në objektivat e veta Kosovën nën mbrojtje. Këtu nuk është nevoja të përmendim më të mirat që SHBA-ja ka bërë për Kosovën dhe verdiktet që deri ua ka imponuar disa prej aleatëve të saj.
Ani, do të ishte një peticion i nisur nga shoqëria civile në fundjavë në Kosovë kundër ambasadorit Delawie, që të bën të frikësohesh për rrymat anti-normalitet, që sot po përcjell gjendja e amullt atje. Për fat të keq po mban edhe nënshkrime personazhesh të njohur, ndërsa duhet konsideruar si kthesë e madhe ajo që ka thënë një nga njerëzit kryesorë të politikës kosovare Ramush Haradinaj, që e ka quajtur jokredibil dhe të pavlerë. Dhe, aq më i pakuptimtë bëhet ky peticion kur adresën e ka të dyshimtë, ka shtuar ai.
Ndryshe nga Shqipëria ku kërkesat e Amerikës disa herë janë trajtuar si të papritura(fjala është për armët kimike dhe tashmë ardhja e muxhahedinëve) për Kosovën janë krejt reale. Ato lidhen me luftën ndaj korrupsionit, të vendosen marrëdhënie të mira me Serbinë, sepse kjo i hap Kosovës dyert për institucione euroatlantike, por edhe i jep mundësinë vendit të shikojë problematikën reale: jeta më e mirë e qytetarëve dhe sovraniteti. Fakti lidhet me shembullin e vitit 2013 që ishte më i miri, pasi Kosova arriti falë një qetësie që të ketë rezultate me doganat në kufijtë veriorë, kur gjërat dukeshin më të paqme. Dhe, në të gjithë këtë tollovi, garant të qetësisë në bisedime por edhe të ardhmërisë, që patjetër për Kosovën janë të dhimbshme kurse për Serbinë të papranueshme janë dhe do mbeten amerikanët. Ndërsa serbëve u kërkojnë hapur njohjen e Kosovës; Kosovës i kërkon bërjen e asociacionit, që pretendojnë se ai nuk do ta godasë. Këtë logjikisht vazhdojnë ta mbështesë nëpërmjet deklaratave të Delawie, që prej zbatimit të politikës së vendit të vet, tashmë po i drejtohen me një peticion largimi. Për habi, gjuhën e qetësisë së Ambasadorit Amerikan në Kosovë, Greg Delawie, i cili ka dënuar dhunën në Kuvendin e Kosovës dhe po ashtu edhe kolegut të tij O’Connnell, duket gjithnjë e më e papranueshme për Kosovën.
Për një gjë duhet ta na vijë realisht keq. Nëse në Shqipëri duhet të jenë të huajt që të vendosin në fund për mosmarrëveshjet e zakonshme të ligjeve dhe të japin deux et machine, edhe në Kosovë vendimi i fundit merret nga të huajt. Kjo e bën klasën politike kosovare që të mos i dalë përballë situatës, por më shumë se kaq të mos lexojë mirë të gjithë detyrimet dhe rrugën më të mirë. Në një farë mënyre, kosovarët duhet ta kuptojnë se i vetmi kriter që u mbetet të provojnë drejtësinë është Amerika dhe jo thjesht për angazhimin në luftën e çlirimit por edhe për atë mbrojtje të madhe dhe asistencë të vazhdueshme që u jep. Por që “luftëtarët “ e dy krahëve të politikës së Kosovës kinse nuk dinë ta lexojnë, edhe pse dinë të bëjnë peticione.
