Nga Arben Rrozhani
Paraditen e 2 nëntorit, ndërsa në hollin e Pallatit të Kongreseve, mbaheshin homazhet për ish-kryeministrin dhe ish-kryetarin e PS-së, Fatos Nano, në të djathtë të arkëmortit me trupin e tij, ishin ulur figurat e larta të politikës dhe jetës publike. Në radhën e dytë disa deputete rishtare dhe fiks pas Namik Dokles, “senator” i PS-së, shkrimtar dhe publicist, i përzënë si shumë të tjerë nga PS-ja prej lidershipit të ri, shfaqej e pikëlluar Zegjine Çaushi. Dy epoka brenda një metri vend.
Zegjineja kishte lindur 2 muaj para se Fatos Nano t’ia mbathte në Maqedoni, pasi më 14 shtator Sali Berisha hapi dy krahët dhe i tha turmës së rebeluar për vrasjen e Azem Hajdarit: Varroseni në Sharrë! Dhe një njëri krah tregonte selinë e kryeministrisë ku qindra militantë të armatosur duke përdorur si dash arkivolin e ish-liderit të Dhjetorit, hynë dhe morën me forcë kontrollin disaorësh të kryeministrisë.
Sot, Zegjine Çaushi, kjo 27-vjeçare e ardhur nga një fshat i vogël në bashkinë periferike të Roskovecit, është bërë tabelë qitjeje e preferuar për mediat e mbytura në batakun e klikimeve (pse fjalën institucion e shqipton “instucion”, rritur e thotë “rrjetur”, apo s’njeh numërimin pasi e shqipton 3 mijë e 700 mijë), por edhe të kolegëve në Kuvend (rasti me Ulsi Manjën në Kuvend, ku, mediat thanë se ai mblodhi, duke i dalë në krah kolegut demokrat Oerd Bylykbashi). Dhe më tej, mediat që harxhojnë kohë të vyer duke shpalosur Zegjinenë që inspekton veshur me atlete të bardha, apo duke i montuar një kallam peshkimi, me diçiturën: Qeveria e zgjidhi situatën katastrofike të përmbytjeje në qarkun e Fier, se ka dërguar atje Zegjinenë.
Zegjineja është e pafajshme në këtë gjueti denigrimi. Ajo është një copëz pasqyre e Shqipërisë së këtyre 3 dekadave të fundit, politikës dhe zengjinëve të saj.
Emri dhe thagmat e saj hynë në leksikun e shqiptarëve, politikës, lajmeve idiote dhe memeve prej 1 prillit, kur drejtuesja politike e qarkut Fier, Belinda Balluku, do ta prezantonte si njërën nga kandidatët për deputetë të Partisë Socialiste në bashkinë e Roskovecit, të diplomuar në Fakultetin e Drejtësisë, një drejtuese e palodhur e Forumit të të Rinjve Socialistë, që vjen me energjinë dhe pasionin e duhur për këtë sfidë të re… përfaqësuese e denjë e komunitetit, duke gëzuar respektin e të gjithëve”.
Padija e saj, edhe pse thotë, kur flet për veten, se ka studiuar në Fakultetin e Drejtësisë me rezultate të shkëlqyera dhe ka mbaruar me medalje të artë, tregon mjerimin e arsimit në vend që edhe PISA nuk e paska renditur.
Hyrja e saj në Kuvendin e Shqipërisë, është një vendimmarrje e konsoliduar tashmë në lidershipet e partive të zengjinëve politikë që duan duan rreth tyre vetëm eunukë dhe konkubina, që nuk u rrezikojnë mbretërimin.
Ajo ka marrë, pas rinumërimit të 2 korrikut, 4626 vota në listë e hapur dhe bravo i qoftë, edhe pse 10 më pak se Mildrita Bardho, të cilës partia i tha të hapte krahun dhe turp i qoftë.
Zegjineja e PS-së ka shumë të ngjashëm në partinë e vet, ku deputetë janë të akuzuar për vrasje shtetërore më 21 janar, kryebashkiakë të akuzuar për korrupsion që përdorën financat e pushtetit vendor për t’u veshur deputetë dhe për të hartuar ligje për “Shqipërinë 2030 në BE”. Edhe më keq në krahun tjetër të politikës të mbushur me “yesman”-ë dhe analfabetë funksionalë. Mungojnë njerëzit e artikuluar dhe të ditur, sepse zengjini nuk i do. Ngjan me atë historinë e treguar për Afrim Krasniqin, ish-drejtuesin e parë të FRPD-së dhe deputet në moshë të re, që pasi mbaroi studimet në Gjermani, u kthye gjithë gëzim te selia e vjetër e PD-së për të rihyrë, por ai preu hovin Doktori: Mirë Afrim! Dhe Afrimi e gjeti vendin, fillimisht në median vendase dhe më pas duke themeluar një think tank e duke qenë prej vitesh tashmë një nga politologët më të njohur në vend.
Ndaj mos u merrni më me Zegjinenë dhe të ngjashmit e saj. Ajo dhe ata janë fryti i kësaj bahçeje të sunduar prej zengjinëve të politikës, që vendosin kush duhet shkulur me rrënjë dhe kush duhet të harliset, pa pyetur për të nesërmen e vendit.
