Në emër të shoqërisë së konsumit dhe të mbijetesës./
Dy të mitura nga Korça u rikthyen në banesë pas zhdukjes së tyre prej tre ditësh. Njëra 14 dhe tjetra 15 vjeç ato u gjetën nga policia në një banesë të braktisur po në Korçë dhe ju dorëzuan familjeve të tyre. Dhe në të njëjtën kohë ju “dorëzuan” dhe opinionit publik. Në pothuaj të gjitha rrjetet sociale dhe gazetat e të shunës, dy të miturat, me emër e mbiemër dhe me foto të marra nga Facebook-u i tyre, panë sesi historia e tyre u rrëfye me detaje. Dikush madje pyeti edhe prindërit e njërës vajzë, motrën e tjetrës dhe shoqet e shkollës së të dyjave.
U hodhën hipoteza, u zbuluan po aq detaje sa mundën, për të kaluar në heshtje ditën tjetër, kur të tjera vajza do të largohen nga shtëpitë apo halle të tjera të kronikës së zezë. Në fakt, kjo është puna e gazetarëve të kronikës, të cilët, nuk diskutohet, sipas traditës shqiptare janë më shpejt në vendngjarje dhe më të pamungueshëm se fjala vjen psikologu. Ky i fundit është vërtet i fundit në listën që do të mendohej se duhej të merrej me rastin e këtyre dy të miturave korçare që fatmirësisht përfundoi me fund të lumtur apo dhe me rastet si ai i Nazimesë së shkretë që përfundoi tragjikisht për shumë jetë të lidhura me atë histori.
Ndoshta jemi ende të gjithë një shoqëri e përciptë. Ndoshta edhe media është ajo që në kushtet e një shoqërie pak konsumi dhe shumë mbijetese, orienton veten dhe riorienton publikun drejt lajmit të konsumit të përditshëm. Edhe duke shkelur mbi viktima pa i konsideruar si të tilla dhe pa i menduar si të tilla dy të miturat korçare. Siç bën gjithë shoqëria shqiptare, që konsumon pa u lodhur drama e trauma të të tjerëve që duket se ngushëllojnë dramat e traumat vetjake sipas parimit: fundja ka dhe më keq. /L.V./
