Nga Ardit Rada
Me nisjen e protestave për flamingot, që më pas u zëvendësuan me kërkesa për qeveri me letër me vrimë, Edi Rama duhet të ndihet shumë komod tashmë. Nëse deri dje u kërkonte protestuesve të uleshin ne tryezë, sot ka luksin edhe të zgjedhë se cilët prej tyre mund të ftojë. Ka ndodhur dicka me protestën që nuk dua t’u vendos epitet. Domethënë është e dukshme protesta e atyre që e kanë bërë qelinë e komisariatit si shtëpinë e tyre dhe prindërve me karroca fëmijësh që u përdorën si element poetik dhe si magnet për pjesën tjetër të popullit. Por sa më shumë që protesta zgjat, aq më të qartë e bën qëllimet e ndryshme mes saj, grupazhet e dyshimta dhe mesazhet kontradiktore. Tek grupazhet, duket se Qeveria shkëlqeu që kur zboi atë gruan që pozonte dikur me Ahmedinexhad dhe të ngjashmit e saj. Tek mesazhet, ende nuk e dimë nëse i qëndrojnë asaj idesë që një kryeministër të përmbysë rendin kushtetues për hir të 10 mijë, 100 mijë, apo qoftë dhe 1 milion qytetarëve. Tek dorëheqja prap nuk kanë kuptuar thelbin: Rama mund të japë dorëheqjen kur të dojë, por ka një mazhorancë dhe një parti pas, që zgjedh kryeministrin e ri socialist në kohë reale si detyrim kushtetues të lindur nga zgjedhjet e 2025. Dhe që bën vaki, që ai i riu as të mos i ftojë në dialog si Edi Rama, duke patur parasysh disa karaktere në PS e disa që janë prekur drejtpërdrejtë nga vezët.
Gjithësesi sa më shumë që deputetët e PS paralajmërojnë se dialogu është gati, aq më e paqartë është se me cilët do të dialogojë qeveria? Fjala bie, të martën dhe të enjtën që u mblodh parlamenti ishtë një grup që thonin se veç Rama duhej ne burg. Madje kishin për borxh të shperesonin se veza iu shkonte nga gardhi i Kuvendit tek Parku Rinia, sesa të shihnin deputetët e PD që iu parakalonin para syve. Eno Bozdo, Xhelal Mziu dhe Oerd Bylykbashi përveçse iu kaluan nën hundë, ngritën dhe ato dy gishtat e famshëm. Asnjë vezë ndaj tyre. Objektivi vijonte të ishte dera përtëj Toptanit. Dhe s’kishte si të ndodhte ndryshe kur protesta e mëngjesit drejtohet nga personazhe që puthin Gjin Gjonin dhe i krijojnë korridor kalimi, ne drekë shfaqen si gazetarë podcastesh të pavarur e në mbrëmje shohin Kepin e Gjelbër në Kupën e Botës.
Në mbrëmje në 19:00 ndodhe kundërta. Një djalë me qeleshe në kokë u kujton atyre që mblidhen se nuk duan vetëm Ramën në burg, por edhe Berishën. Edhe kur thërret parrullën e Ballit Kombëtar dhe këtë më burgje, disa rrudhin turinjtë sikur duan të thonë: Po ky ç’pati me Berishën? A s’jemi ne ato të mëngjesit që i çuam në qeli Klevis Balliun të takojë të arrestuarit?
Gjithësesi pak kanë mbetur pasdite nga ata të ‘orëve të para’. Dhe ata dallojnë lehtë: Kanë më shumë sqimë! Kërkojnë ekonomi formale, akses në shërbime publike, dhe kanë një nyje gordiane që s’e kuptojnë sesi mund të punojë njeriu familjarisht si gomari nga mëngjesi në darkë e të mos ketë pesë lek veç.
Dhe kështu, me ballinj, shehaj, gjonër e lloj-lloj shpendi përveç flamingos, protesta ka hyrë në dy faza me turne. Ditën protestojnë ata që frymëzohen nga Karaxhiçi shqiptar, natën ata që kanë hall e s’po dinë t’ia shpjegojnë Ramës atë që po ndodh: Që nëse të varfrit kanë Arbër Hajdarin dhe Elvis Naçin, nëse të pasurit apo taksapaguesit e mëdhenj kanë Qeverinë… me shtresën e mesme kush do merret? Por para se të hapim një debat ideologjik të panevojshëm me një parti që nuk la eshtra ballsiti e zogisti pa kthyer, të paktën të gjejmë zgjidhjen: Me cilët do të negociojë Rama? Me berishët me mjekër apo me shtresën e mesme që nuk kërkon atë qeverinë me letra me vrimë, por shanse të barabarta tek banka, tek administrata tek spitali, tek cerdhja e kopshti, te shumë e shumë të tjera që mund ta kthejnë qeverisjen socialiste në binarët e një shteti social.
