73 vjeçari bashkëthemelues dhe autor i disa prej këngëve më të bukura të historisë së muzikës, në një intervistë për revistën amerikane ‘Esquire’, ka zbuluar disa aspekte të karakterit të tij që konfirmojnë se si nganjëherë është më mirë të kufizohemi t’i çmojmë veprat e artistit, duke e injoruar krejtësisht autorin.
Ai ka rrëfyer se reagimi i tij i parë dhe i menjëhershëm pas lajmit për vdekjen e John Lennonit më 8 dhjetor 1980 qe një “frustrim” ngase vrasja e tij e kishte bërë martir “duke e ngritur në nivelin e James Deanit e edhe më lart”.
“Kur Johni u qëllua për vdekje – ka pohuar McCartney – përveç tmerrit të pastër të gjësë, ajo që kuptova menjëherë është ajo që do të mbetej ‘Ok, tash John është një martir. Një John Fitzgeral Kennedy. dhe fillova të ndihem i frustruar ngase njerëzit do të fillonin të thoshin, ‘Paj, Beatles ishin ai’, e unë e George (Harrison) e Ringo (Starr) do të zhdukeshim. Do të kishte shumë revizionizëm pas vdekjes së Lennonit”.
