Mblidhen rilindasit e Saliut, kokë më kokë, por nuk bëhen dot më shumë sesa një valë turme pëdëistësh — por kurrë një det qytetarësh. Kthimi pas i Shqipërisë për të rilindur Berishën dhe shpurën e tij të korruptuar nuk frymëzon dot një lëvizje politike gjithëpërfshirëse. Imazhi i tij ndjell vetëm dështim të garantuar. Dhe jo vetëm kaq.
Fabulat e herëpashershme të shpikura nga politika pëdëiste — si ato që e bëjnë Shqipërinë “Venezuelë”, Ramën “Maduro”, apo pretendimi se SHBA do të rrëzojë qeverinë shqiptare për t’ia dhuruar pushtetin Berishës — thërrmohen lehtësisht, dhe bashkë me to bien përtokë edhe kauzat disi më të drejta të opozitës, përfshirë edhe retorikën kundër korrupsionit.
Ndërkaq, edhe vetë retorika kundër korrupsionit nuk është e besueshme kur shqiptohet nga goja e opozitës. Sepse ata një ditë e shpallin SPAK-un organizatë kriminale, e ditën tjetër e duartrokasin. Sipas interesit: nëse ndiqet penalisht Berisha, drejtësia qenka e kapur; nëse ndiqet penalisht një ministër socialist, drejtësia qenka e drejtë dhe e pastër.
Shkurt, mund të themi se një opozitë e korruptuar nuk mund të luftojë korrupsionin. Përkundrazi, një opozitë e komprometuar dhe mekatare e ushqen dhe e mban gjallë korrupsionin.
Prandaj protestat e PD-së nuk ndjellin shpresë, por shërbejnë vetëm si mburojë për korrupsionin e Berishës dhe familjes së tij.
