Nga Ben Andoni
Serbia, pas Shqipërisë dhe shumë më pas Malit të Zi, po bën të gjitha përpjekjet për t’u integruar në Bashkimin Evropian. Paçka se përqindja popullore që e kërkon, krahasuar me vendet e lartpërmendura, është shumë më e ulët. Përqindja e votuesve serbë pro integrimit shkon nga 36% (referuar hulumtimit të Qendrës për Politika Evropiane – CEP) dhe 45% (sipas sondazheve të bëra për Delegacionin e BE-së në Serbi).
Por Serbia në udhën evropianë, ndryshe nga dy vendet, vazhdimisht e sfidon BE-në, mes të tjerave për Kosovën, veç qëndrimeve ndaj Rusisë etj. E tillë është deklarata e fundit e presidentit Vuçiq, sipas të cilës po shqyrtohet ndryshimi i rrjedhës së lumit Ibër, një nga çudirat e fundit që ka dalë prej gojës së tij për konsumim populist.
Për ata që e njohin mirë, Vuçiq, kjo thjesht mund t’u ravijëzojë një buzëqeshje në buzë. Ishte ky njeriu që në Shtëpinë e Bardhë përbri delegacionit kosovar, i cili drejtohej nga kryeministri i asokohshëm Hoti, firmosi për Liqenin e Paqes së Trumpit. Apo të mos harrojmë, kur fliste për faktin se: “Nuk e japim Gazivodën”, deri te çmenduritë e tipit “do ta zbrazim Gazivodën”!! Paradoksi është se Ujmani është shumë i domosdoshëm edhe për serbët e Kosovës dhe çuditesh që ata vetë nuk po reagojnë. Veçse më shqetësues, në këtë rast, është fakti që Vuçiq nuk njeh detyrimet ndërkombëtare të vendit të tij dhe që në rrugën e integrimit janë kritere të qarta.
Qysh më 16 Prill të vitit 2013 Serbia u bë shteti i njëzet e gjashtë që iu bashkua Protokollit mbi Ujin dhe Shëndetin të Komisionit Ekonomik të Kombeve të Bashkuara për Evropën (UNECE) – Zyrës Rajonale të Organizatës Botërore të Shëndetësisë për Evropën (OBSH/Evropë) të Konventës së UNECE për Mbrojtjen dhe Përdorimin e Rrjedhave Ujore Ndërkufitare dhe Liqeneve Ndërkombëtare. Një protokoll, i cili hyri zyrtarisht në fuqi për Serbinë më 15 Korrik 2013.
Sot, llogariten gati më shumë se 3 miliardë njerëz që jo vetëm varen nga uji që kalon kufijtë kombëtarë, porse ndikimet klimatike prej thatësirës te përmbytjet po ndihem shumë edhe në rajonin tonë. Danubi dhe Sava në Beograd po e shfaqin dukshëm këtë problematikë, veç lumenjve të tjerë. Ndaj, bashkëpunimi në ujërat e përbashkëta nuk është se thjesht ofron një mjet jetësor për të promovuar zhvillimin e qëndrueshëm, përshtatjen ndaj ndryshimeve klimatike, paqen dhe stabilitetin, por edhe detyrimin ndaj obligimeve ndërkombëtare.
Është e kuptueshme që kjo është një nga pjesët hibride që Vuçiq po përdor për zgjedhjet e ardhshme, por për shqiptarët, lajthitje të tilla rrëfejnë se deriku ka arritur narrativa zyrtare serbe dhe më shumë akoma beftirat që do hasim shpesh me zyrtarët e tyre.
Nuk është vetëm ky moment, por Kosova dhe Shqipëria duhet të anashkalojnë shumë anomali të dukshme mes tyre dhe të jenë gati për më shumë harmoni politikash, por edhe për reflektime të Sigurisë së përbashkët Kombëtare. Serbia po na jep sinjale nga të gjithë krahët që po vigjilojnë aty, për t’ua bërë jetën e vështirë shqiptarëve edhe pse në këtë rast janë në absurd. Por, marria e Vuçiq për Lepencin, duhet ta trandë vetë BE-në dhe strukturat e saj. (Javanews)
