Zamira tregoi sakrificën mbinjerëzore të nënës së saj, e cila shiste gjak në mëngjes herët përpara se të nisej për të punuar në fermë.
Ndërsa kujtonte ato vite të vështira, Zamira tregoi mes lotësh se si e vogël ndihej e pafuqishme pasi në shtëpi nuk kishin as sheqer për t’i përgatitur një gotë ujë nënës së rraskapitur.
Ardit Gjebrea: Sa vite ke në Itali?
Zamira: Në Itali kam 33 vjet.
Ardit Gjebrea: Më trego pak për jetën në Shqipëri dhe pastaj për atë në Itali.
Zamira: Ne jemi një familje, dy prindërit dhe tre fëmijë: dy vëllezërit dhe unë. Prindërit ishin dy punëtorë të thjeshtë. Babi punonte në porto, kuse mami punonte në fermë. Me sakrifica…
Ardit Gjebrea: Si çdo familje shqiptare.
Zamira: Por megjithatë, u rritëm në harmoni me gjithë të mirat nga na shpitërore, sepse normale nga ana ekonomike dihet, kishte vështirësi.
Ardit Gjebrea: Kishte vëshitrësi! Madje me aq sa unë di, mami shiste edhe gjak apo jo?
Zamira: Po. Shkonte në mëngjes shiste gjak, vinte në shtëpi dhe ikte prapë në punë. Unë isha e vogël më vinte keq kur e shikoja dhe nuk kisha një gotë ujë me sheqer, që t’ia jepja. Nuk kisha sheqer në shtëpi.
Ardit Gjebrea: As sheqer në shtëpi nuk kishe?
Zamira: Jo nuk kisha.
