Zelensky as që e kishte ëndërruar: “Ukraina — shkruan presidenti i Shteteve të Bashkuara, Donald Trump, në rrjetin e tij social pas një takimi bilateral një orësh — mund të luftojë dhe të rimarrë të gjithë territorin e humbur”. Madje: “Kush e di, ndoshta mund të shkojë edhe më tej. Ne do të vazhdojmë të furnizojmë NATO-n me armë”. Në shkurt, kur e nxorri nga Zyra Ovale duke e tallur për uniformën ushtarake, Trump e qortoi duke i thënë se Rusia do të “fitonte pashmangshëm luftën” nëse ai nuk do të vendoste të negocionte me kushte “realiste”. Por tani letra kthehet, madje ndryshohet gjithë loja. Në margjinat e Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, Trump vlerësoi “presidentin që të gjithë e njohim, njeriun e madh dhe të guximshëm” që ishte ulur pranë tij.
Ky takim i ri — i katërti pas “katastrofës” së Shtëpisë së Bardhë, atyre 15 minutave riparues në Vatikan më 26 prill dhe takimit kolektiv të gushtit në Uashington me ndihmën e të vullnetshmëve — shkon përtej çdo pritshmërie. “Është një ndryshim i madh, mendoj se ky është një moment shumë i rëndësishëm”, thotë Zelensky, teksa Trump kishte hedhur tashmë bardh e zi fjalë që tingëllojnë si një kthesë 180 gradë. Rruga e nisur është ajo e një përafrimi të papritur me strategjinë europiane. “Me kohë, durim dhe mbështetjen financiare të Europës dhe veçanërisht të NATO-s — shkruan Trump në Truth — rikthimi te kufijtë origjinalë nga nisi kjo luftë është realisht një mundësi. Rusia po lufton pa qëllim prej tre vitesh e gjysmë një luftë që një fuqi e vërtetë ushtarake do ta kishte fituar për më pak se një javë. Kjo nuk i jep prestigj Rusisë. Përkundrazi, e bën të duket si një tigër prej letre”. Paralajmërimi “e keni humbur luftën” që Shtëpia e Bardhë bubulloi në një përpjekje për të përkulur Zelensky-n dhe ukrainasit, duke u përpjekur t’i bindte ata të përfundonin konfliktin me kushte që Kievi nuk ishte i gatshëm t’i pranonte, tani duket se është zhdukur. Tani Trump duket i bindur se është Moska ajo që ndodhet në vështirësi. Këtë herë nuk është Zelensky ai që nuk ka “kartat për të luajtur”, siç e kishte qortuar në Salla Ovale: “Putin dhe Rusia janë në telashe të mëdha ekonomike, dhe ky është momenti që Ukraina të veprojë. Në çdo rast, uroj më të mirën për të dy vendet. Ne do të vazhdojmë të furnizojmë NATO-n me armë”. Ndërsa rusët “do të zbulojnë se çfarë po ndodh realisht”, pra “radhët e gjata për karburantin” dhe ekonominë e luftës ku “shumica e parave po shpenzohen për të luftuar kundër Ukrainës”, Kievi “ka një shpirt të madh dhe po bëhet gjithnjë e më i fortë”.
Zelensky këtë herë është pritur me një ton krejt ndryshe nga ai i përdorur më parë ndaj tij, dhe ai vetë ka mbajtur një qasje të kujdesshme e respektuese. E ka bërë këtë duke mbajtur megjithatë të pandryshuar objektivin. Ai falënderon Trump për negociatat, i përsërit disa herë dëshirën për paqe, por e informon se ka “lajme të mira nga fronti. Këtë muaj ushtarët tanë kanë çliruar 360 kilometra katrorë dhe kanë kapur një mijë ushtarë rusë që mund t’i shkëmbejmë. Duam ta mbyllim këtë luftë por mund të vazhdojmë të luftojmë deri sa të jetë Rusia ajo që do të ndalet. Dhe e dimë se do të duhet ta bëjnë. Nevojiten më shumë sanksione nga SHBA dhe BE, dhe unë mbështes idenë e presidentit Trump dhe dua të diskutoj me të si të ndalim disa vende europiane që blejnë naftë dhe gaz rus”. “Orbán është miku im, mendoj se Hungaria do të ndalojë blerjen e naftës nga Rusia nëse flas me të, dhe këtë do ta bëj”, përgjigjet Trump.
Tinguj të rinj, nga Amerika, për Kievin. “Lufta e Ukrainës është vërtet mbresëlënëse: ata po i ndalojnë mirë rusët”, thotë Trump. Por lë ende një derë hapur për Kremlinin: “A i besoj Putinit? Do ta them pas një muaji”. Dhe për çështjen vendimtare, garancitë për Kievin, për momentin Trump shmanget: “Do të flasim më vonë për këtë”.
