Nga Ben Andoni
Ka disa filma dhe libra artistikë që përshkruajnë personazhe, të cilët kujtonin se luftërat s’kishin mbaruar dhe vazhdonin të bënin rezistencën e tyre. Për Luftën e Dytë Botërore ka pasur histori të tilla. Arti modern e ka një mundësi të tillë dhe e shfrytëzon sa më mirë për paradokset e jetës, por edhe historinë e vetmitarëve të përbetuar ndaj qëllimit. Pak a shumë, kjo po ndodh sot tek ne, me personazhet e politikës që veç sherrit të zakonshëm, të dhurojnë paradokse dhe groteske deri qesharake ndaj qëllimit për të qëndruar të ndarë. Siç po ndodh me sherrin për tubimin e fundit të UÇK dhe protagonizmin fals të politikanëve, këtej e matanë kufirit.
Ndarja e politikës shqiptare është qesharake, porse ajo që kanë bërë në orët e fundit me pjesëmarrjen në tubimin e UÇK-së ka qenë tragjike. Kurrë nuk kemi treguar ndarje kaq të madhe brenda vendit dhe me Kosovën. Në këtë të fundit, një dorë bajagi të madhe i ka dhënë dhe kryeministri në detyrë i Kosovës Albin Kurti që ia ka përveshur kryeministrit Rama në formën më të pamenduar, duke marrë kuptohet edhe reagimin e hidhur të kolegut shqiptar. Ndarja jonë s’është më konstatim por e dukshme, e thartë dhe e neveritshme. Edhe më e paimagjinueshëm është mospjesëmarrja e opozitës shqiptare, duke ia veshur këtë akt mungese protagonizmit të Ramës! Sërish, kjo ndarje për këtë moment kaq shumë të vështirë për shqiptarët ka treguar diferencat e qëndrimeve politike por mbi të gjitha mungesën e paimagjinueshme të arsyes mes nesh. Edhe pse organizatorët e UÇK-së e kanë marrë përsipër vetë të gjithë organizimin, kurse shteti shqiptar ka bërë të gjithë lehtësimet e duhura që tubimi të ketë karakter sa më masiv, ndarjet vazhdojnë njësoj. Besimi ka fluturuar prej kohësh mes Tiranës e Prishtinës zyrtare.
Ndërkohë, për njerëzit e thjeshtë kjo ndarje është bërë e lodhshme dhe nga ana tjetër bajate, duke na kthyer shumë e shumë pas në kohën e anti-fashizmit. Lufta e Dytë është një kapitull ende i pambyllur për historinë shqiptare. Themi e tillë sepse politika jonë bashkëkohore është e ndarë sa i përket vlerave dhe anti-vlerave të saj, karakterit dhe përfshirjes. Edhe sot, çfarëdo që bën e Majta, e cila përfaqësohet zyrtarisht nga Partia Socialiste (që mbart trashëgiminë e PPSH-së dhe peripecitë e transformimit) dhe pak të tjera, e ngre por kur është puna për të bërë nderimet e duhura struket. Frika nga zhurma e kinse të Djathtës, e cila në shumë raste, duket si një vazhduese e PPSH-së është e dukshme, kurse fitorja e antifashizmit i bën të dyja palët me zërat e zbehur. Deri më tani dhe pas kalimit të provës së madhe të Konferencës së Paqes 1946, Shqipëria arriti që të ishte në kampin antifashist. “Skema politike e Shqipërisë gjatë Luftës së Dytë Botërore pati ngjashmëri me skemën politike që u krijua në arenën ndërkombëtare. .. Në ato vite të përgjakshme, edhe Shqipëria ishte ndarë në dy rreshtime opozitare të ngjashme. Nga njëra anë, qëndronin qeveritarët kolaboracionistë, të cilët hynë në shërbim të agresorëve nazifashistë dhe për pasojë, e përfshinë Shqipërinë formalisht në bllokun e tyre. Nga ana tjetër, u radhitën forcat patriotike shqiptare, të cilave u takonte detyra të luftonin për pavarësinë e vendit”, shkruan Prof. Kristo Frashëri në një artikull kushtuar luftës. Po sot? Nuk ka përgjigje, vetëm ndarje dhe boshësi dhe si gjithnjë merr zjarr në rastet, kur shqiptarët duhet të tregojnë se janë një dhe të vetëm, si në këtë të 17 tetorit 2025 në kryeqytet. Ndërkohë, për të treguar sesa paradoksalë jemi, kemi treguar se Lufta e Dytë ende nuk ka mbaruar mes nesh, por kuptohet me personazhe dhe protagonistë të tjerë, po aq groteskë dhe idhnakë sa paraardhësit e tyre, kur vjen puna për Shqipërinë.
Ndaj, ata personazhet që vazhdonin ende luftën, kur ajo kishte mbaruar, shpesh duken me më shumë karakter…se politikanët tanë. (Javanews)
