Nga Lorenc Vangjeli
Një denoncim i një grupi qytetarësh në ish-bllok vuri në lëvizje policinë dhe një personazh mjaft i njohur lokalisht (tek hallexhinjtë që denoncuan) u vu në pranga. Ishte një tip që kishte pushtuar një sipërfaqe toke që e përdorte si parking dhe shtrëngonte me forcën e pamundësisë për të bërë ndryshe, gjithë banorët që të paguanin për makinat e tyre.
E shpjeguar kaq thjeshtë, kjo është një fabul që dëshmon gjithë Shqipërinë e tranzicionit. Tabela famëkeqe: “Eshtë tokë e zënë” apo e dialektuar ndryshe cep e më cep vendit, “Osh tok e xanun”, është çfarë ka ndodhur kudo dhe me gjithçka. Sipas standartit që në fund të fundit, paguan vetëm i dobti dhe i forti vetëm se bëhet edhe më shumë i tillë, e në rritje e sipër, i rritet edhe respekti që merr nga të tjerët, edhe oreksi për t’u rritur më shumë.
Garipi i Tiranës u arrestua, do të bëjë pak ditë ose muaj burg, në rastin më të keq për të, dhe më pas do të dalë në liri. Më pas, me të gjitha gjasat mund të bëjë po të njëjtën gjë. Të detyrojë të tjerët të paguajnë për të. E meqë i ndodhi njëherë, mund ta arrestojnë sërish. Por kjo pak rëndësi ka. Sepse ai kishte dhe do të ketë rëndësi vetëm për një grup të vogël banorësh që duke nisur nga kjo javë e bënë të paguajë mirë atë.
Eshtë një tjetër kategori uzurpatorësh. Nga ata që kanë rrëmbyer toka në bregdet apo në mes të Tiranës e në skaj të saj, janë ata që kanë vënë gardhe në det dhe kanë zaptuar pyll e liqene. Janë ata që i kanë kafshuar oborret shkollave dhe kanë ngrënë terrenet sportive. Janë ata që qeshin kur fakirët ndëshkohen për 5 mijë lekë energji të papaguar, që gajasen kur i “thyejnë” brinjët kushëririt të këtij fakirit të parë meqë shet lëng molle pa kasë fiskale dhe vetë rrjedhin miliona tatime të papaguara dhe bëjnë evazion pafund. Zakonisht, si rregull pa ndonjë përjashtim domethënës, kësaj kategorie nuk i hyn asnjë gjemb në këmbë dhe shkel e vë nën këmbë gjithëkënd. Që nga polici që as guxon t’i afrohet, e deri tek ai që paguhet që mos ta lejojë atë të gajaset.
Në fillim Njeriu i Dronit, tani edhe Njeriu i Gurit në autobuz.
I pari i arrestuar për armëmbajtje pa leje, por i shndërruar në personazhin e lavdishëm për të cilin duhet standart i ri i të dhënit drejtësi.
I dyti gjithashtu me armë në brez, pretendon se është kërcënuar nga serbët që kanë premtuar t’ja presin kokën. Kërkon mbrotje nga shteti e deri atëherë vendos të mbajë armë ose të shkojë të kërkojë azil politik në perëndim.
Eshtë vetëm një ditë me histori të marra. E premte mbas të enjtes, kur edhe njëherë si përherë kryeministri i morri përpara me batuta, edhe maskiliste e me dy kuptime, gjithë kundërshtarët e tij.
Eshtë një ditë e zakonshme e premtja. Vetëm pak nga këto histori dëgjohen dhe kanë fatin të dalin në ekrane apo në media. Ndërkohë publiku shkelmohet dhe grushtohet për histori me qindra milionë euro të zhdukura. Kush ka shpresë pret. Buka vërtet nuk është aq sa duhet, por cirk ka me shumicë.
