Nga Armando Meta/
Nuk do më shumë “mend dhe kalem” për të kuptuar se ish-kryeministri Berisha nuk është i interesuar për votimin në Kuvend të Reformës në Drejtësi. Në rastin më të mirë, ai kërkon që ajo të ndryshohet sipas interesave të tij, ku në thelb është kontrolli politik mbi sistemin e drejtësisë. Praktikisht atij i kanë rënë të gjitha alibitë, lidhur me arësyet e mosvotimit të Reformës, duke filluar që nga ato me kushtëzimet për mandatin e X apo Y, që nga nxjerrja jashtë Kuvendit të grupit parlamentar të PD-së sa herë ai përjashtohej nga punimet e Kuvendit për shkak të fjalorit jo etik, e deri në arsyetimet se PD nuk voton reformën sepse drafti synon që kryeministri Rama të fusë drejtësinë në dorë. Por paralelisht me sulmet ndaj shumicës parlamentare, ish-kryeministri së bashku me pasardhësin e tij Basha, nuk kanë ngurruar të shigjetojnë edhe dy ambasadorët më të rëndësishëm në Shqipëri atë të SHBA dhe BE, duke i akuzuar për njëanshmëri politike, madje deri dhe për inate personale.
Në fakt teza e inateve personale ka qenë gjithnjë një argument i ish kryeministrit, sa herë që ai përplasej me SHBA-të. Asnjë ambasador amerikan nuk ka mundur të mbyllë mandatin e tij në Shqipëri, pa u siluruar se kishte inate personale me Berishën.
I vetmi që i ka shpëtuar këtyre sulmeve ka qenë ambasadori i parë amerikan në Tiranë, Uilliam E. Rajerson, i cili për hir të së vërtetës ka qenë një mbështetës i madh i PD-së dhe Berishës, në fillimet e demokracisë shqiptare, e natyrisht një personazh që u angazhua tërësisht edhe në fitoren e PD-së në zgjedhjet e 22 marsit 1992. Këtu duket fillon dhe mbaron “historia e muajit të mjaltit” e Berishës me amerikanët. Periudhat e mëvonshme kanë qenë mjaft problematike në marrëdhëniet e Berishës me SHBA, dhe kjo për shkak të qëndrimeve, veprimeve dhe sjelljeve pa normat më elementare demokratike, duke filluar që nga dhunimi publik i opozitës, vjedhja masive e zgjedhjeve, kapja politike e sistemit të drejtësisë thuajse në të gjitha hallkat e saj, qeverisja klanore, dhe korrupsioni galopant në favor të një grushti njerëzish rreth tij dhe familjes së tij.
Por tani edhe Rajerson duket se ka ndryshuar qëndrim ndaj Berishës. Mesazhi i tij nga SHBA për votimin e reformës në drejtësi, do ketë pasur efektin e një krisme arme në një varrezë.
Në fakt letra e ish ambasadorit Uilliam E. Rajerson dhe thirrja e tij në adresë të deputetëve të PD-së, nuk është se çon peshë në vendimarrjen e dyshes Berisha- Basha. Ajo thjeshtë zbulon qartazi se problematika e PD-së në marrdhëniet me SHBA-të nuk është çështje personale, dhe se amerikanët nuk kanë ndonjë inat personal me Berishën. Çështja është se kjo përballje, ashtu si edhe përballjet e tjera mes Berishës dhe SHBA-së, kanë pasur në thelb kontradikta mes një përpjekje amerikane për të gjallëruar proceset demokratike në vend, ku pushtetet të jenë të ndara, dhe nga ana tjetër një përpjekje aspak elegante e ish- Presidentit dhe ish- Kryeministrit Berisha për të pasur gjithçka nën kontroll, një sëmundje kjo tipike Ballkanike, ku i pari i vendit nuk ka të fryrë me pushtet.
Natyrisht thirrja e Uilliam E. Rajerson nuk vjen në një moment të mirë për PD, pasi ajo tani është pozicinuar haptazi në përballje me SHBA dhe BE, por nga ana tjetër kjo thirrje ka pak gjasa të dëgjohet nga Berisha dhe Basha, të cilët e kanë ndarë mëndjen për të mos votuar Reformën, e cila shemb në realitet investimin më të madh të Berishës në 25 vite, atë të kapjes në çdo qelizë të sistemit të Drejtësisë, që nga shkalla e parë e deri në Gjykatën Kushtetuese.
