Kur poston foto Topalli

Nga Skënder Minxhozi/

Jozefina Topalli e di që kryetari aktual i Partisë Demokratike Lulzim Basha ka një boshllëk që e komplekson. Një nga ato boshllëqe që ka çdo politikan i ardhur rishtazi në një parti, një dekadë e gjysëm pas themelimit të saj, duke gjetur aty kolegë shumë më të vjetër se ai në moshë dhe në përvojë politike.

Ish-kryetarja e Kuvendit ka postuar sot një foto të viti 1998, ku duket ajo vetë, bashkë me Berishën e Hajdarin. Ndoshta diçitura e fotos “Kur bëhej opozitë edhe pse kërciste plumbi”, është edhe më therëse sesa vetë fotoja. Për Lulzim Bashën natyrisht, personin të cilit duket se i drejtohet edhe fotoja, edhe komenti poshtë saj.

Kjo shigjetë e Jozefina Topallit ndaj kreut të opozitës nuk vjen në boshllëk. Nuk është prej shumë kohësh as edhe një tekë e Jozefinës, një mospëlqim i saj personal apo një ndjesi rivaliteti ndaj Lulzim Bashës. Ka kohë që përshtypja shpërfillëse dhe negative e Topallit ndaj Bashës, është edhe përshtypja që ka sot një pjesë e madhe e deputetëve dhe zyrtarëve të vjetër të PD, të cilët nuk po arrijnë dot të mësohen me apatinë dhe dobësinë e opozitës së Lulzim Bashës.

Prej muajsh kryetari i PD Basha e ka lidhur litarin e opozitës së tij pas varkës së Ilir Metës, duke i varur të gjitha shpresat tek ulje-ngritjet hileqare të marrëdhënieve mes PS e LSI. Thirrja e fundit e tij për qeveri teknike, është në fakt një derivat i propozimit të Metës për “qeverinë e ekspertëve”, paçka se ky i fundit e braktisi këtë pistë 24 orë pasi e hodhi në publik.

E njëjta apati vihet re prej tre vjetësh tashmë, edhe në imazhin dhe peshën që opozita ka sot në shoqërinë shqiptare, në skenën politike dhe vendimmarrjet e rëndësishme. Në mënyrë të përsëritur, Basha (me influencën e Berishës), e mbajti larg PD nga tryezat për reformat territoriale dhe atë në drejtësi. Me ngulmim opozita ka qëndruar në llogore, në vend që të futet në ujë dhe të notojë drejt objektivit të rikthimit në pushtet. Edhe vetë varësia patologjike dhe e pashërueshme e Lulzim Bashës nga ish-kryetari, ka qenë dhe mbetet një trajtë e palëvizshme e dobësisë së tij si lider politik.

Natyrshëm që në këto kushte Topalli dhe të tjerë si ajo, e gjejnë mjaft komode të bëjnë ironi dhe humor të hidhur me kreun e partisë. Sepse në kohëra boshllëku, çdokush e ndjen instiktivisht nevojën të shohë prapa, në kërkim të diçkaje që i mungon e që nuk mund ta gjejë më pranë vetes. Ashtu siç bën politikania e vjetër demokrate, që preferon t’i heqë pluhurin fotove të vjetra të një epoke të egër politike, më mirë sesa të pajtohet me atë që sot e konsideron si një kohë të humbur të opozitës shqiptare.