Kjo më sjell ndërmend një anekdotë për dy shqiptarë të varfër, që qanin hallin e mjerimit të tyre të pafund. I dëgjon Zoti dhe i thërret, duke u thënë të kërkonin çfarë të donin, sepse Ai do t’ua plotësonte dëshirën. Shqiptari i parë bën një listë të gjatë dëshirash, që konsistonin në rritjen e mirëqenies së tij dhe të pasardhësve për breza. Kur i erdhi radha të dytit për të shprehur dëshirën e vet, ai kishte vetëm një kërkesë: Zoti të mos plotësonte asnjë nga kërkesat e tjetrit.
Në fakt, Partia Demokratike nuk është, në parim, kundër anëtarësimit të Shqipërisë në Bashkimin Evropian. Problemi i saj nuk është procesi i anëtarësimit, por që merita e këtij procesi të mos i njihet mazhorancës dhe qeverisë socialiste. Por, në këtë kontekst, është shumë e vështirë t’ia shpjegosh një evropiani të formuar në një kulturë demokratike se refuzimi është thjesht shprehje e një nihilizmi politik, ku interesi i vendit vihet në plan të dytë, vetëm e vetëm që meritën të mos e marrë kundërshtari. Ai europarlamentar e kupton kur një forcë politike është qartësisht pro Bashkimit Evropian. Madje, e kupton edhe kur është euroskeptike apo kur mbron orientime të tjera gjeopolitike
Ama, të jesh proevropian, por me kusht që meritën të mos e marrë qeveria e radhës, për një europarlamentar është një gjuhë e pakuptueshme, thuajse alienësh. Sepse europarlamentari perëndimor, kur ia shtron kështu argumentin, bën edhe ai llogaritë e veta: “Po mirë, po ia plotësojmë dëshirën PD-së duke pritur ardhjen e saj në pushtet. Po kush na garanton se edhe opozita e nesërme nuk do të ketë po të njëjtat kërkesa si opozita e sotme?” Pikërisht sepse europarlamentari e di se çfarë janë Kalendat Greke, nuk e merr shumë seriozisht pozicionimin e kësaj opozite, të përfaqësuar nga PD-ja, dhe voton pro Shqipërisë.
Është e habitshme pse PD-ja nuk e konsideron fat edhe për veten përshpejtimin e procesit të anëtarësimit të Shqipërisë në BE. Sepse një ditë ajo mund të vijë në pushtet dhe ta gjejë këtë proces të përfunduar. Ashtu si futja e Shqipërisë në NATO apo liberalizimi i vizave me BE-në nuk i garantuan PD-së pushtet të përjetshëm, edhe anëtarësimi në BE nuk ka për t’i garantuar PS-së pushtet të përjetshëm.
Nga ana tjetër, Partia Demokratike po tregohet dritëshkurtër, duke krijuar përshtypjen e gabuar, si në Shqipëri ashtu edhe te partnerët tanë në vendet e Bashkimit Evropian, se ajo është kundër anëtarësimit të Shqipërisë në BE. Ky proces vërtet i ra për hise Partisë Socialiste, por në vetvete procesi ka kërkuar dhe vazhdon të kërkojë reforma të thella e, herë pas here, edhe të dhimbshme, të cilat prekin shumë shtresa të shoqërisë sonë. Këto reforma shpesh nuk kuptohen nga të gjithë qytetarët, të cilët, në fund, fajësojnë qeverinë.
Pra, të gjitha dhimbjet e lindjes i ka dhe do t’i mbajë mbi kurriz qeveria “Rama”. Me shpresën se fruti, në vitin 2030, do të jetë i ëmbël, kjo duhet t’i vlejë edhe PD-së, sepse nesër mund të hajë gështenjat e pjekura që sot po i nxjerr me duart e veta nga prushi një parti tjetër.
Ndoshta këtu qëndron ende aktualiteti i asaj thënieje që i atribuohet Konicës. Jo sepse Shqipëria nuk bëhet me shqiptarët, por sepse shpesh shqiptarët e opozitës e shohin suksesin e vendit përmes interesit të partisë dhe jo interesin e partisë përmes suksesit të vendit. Derisa të mos mësojmë ta ndajmë fitoren e Shqipërisë nga fitorja e partive politike, do të vazhdojmë të sillemi si personazhi i asaj anekdote: më të shqetësuar që tjetri të mos fitojë, sesa që të fitojmë të gjithë.
