Trump po zvarritet, duke shpresuar ta shtyjë Iranin të pranojë kushtet e tij të paqes, sepse ka arritur në një udhëkryq. Ai duhet të zgjedhë midis vazhdimit të ngërçit, gjë që ndoshta do ta ndihmonte në prag të zgjedhjeve të mesit të mandatit , por do ta pengonte të arrinte objektivat e tij të deklaruara; ose të rrezikojë rifillimin e luftës me intensitet edhe më të madh, gjë që mund t’i sillte fitoren e përmbysjes së regjimit, por edhe t’i kushtonte trashëgiminë e tij historike, për të mos përmendur pakënaqësinë e votuesve amerikanë të prekur nga pasojat ekonomike të vendimeve të tij. Megjithatë, aleatët e tij po e pengojnë atë sepse kanë një qëllim tjetër.
Sipas një sondazhi të publikuar nga New York Times , vlerësimi i miratimit të udhëheqësit të Shtëpisë së Bardhë ka rënë në 37%, nivele që tani janë të ngjashme me ato të Jimmy Carter gjatë krizës së tij në Iran. Gjashtëdhjetë e katër përqind e amerikanëve e konsiderojnë ndërhyrjen një zgjedhje të keqe, përfshirë 73% të votuesve të pavarur dhe 22% të republikanëve. Vetëm 70% e mbështetësve të Partisë Republikane e mbështesin presidentin.
Sikur kundërshtimi i shumicës së amerikanëve ndaj luftës të mos mjaftonte, që nga fillimi i bombardimeve, çmimet e benzinës janë rritur me 56%, duke u rritur nga një mesatare prej 2.89 dollarë për galon në shkurt në 4.517 dollarë sot. Kjo ka një ndikim të menjëhershëm në buxhetet e familjeve dhe të paktën një ndikim afatmesëm në inflacion. Kështu, rrezikon ngadalësimin e rritjes dhe punësimit, duke e komplikuar jetën e kryetarit të ri të Rezervës Federale, Kevin Warsh , i cili, sipas dëshirave të Trump, duhet të ulë menjëherë normat e interesit.
Presidenti ka thënë se efektet ekonomike të konfliktit nuk ndikojnë në vendimet e tij, pjesërisht sepse është një çmim që ia vlen të paguhet për të arritur qëllimin më të lartë të parandalimit të Iranit nga pajisja me një bombë bërthamore dhe ndoshta edhe ndryshimit të regjimit të tij. Megjithatë, për momentin, ai ka vendosur të mos i rifillojë bombardimet, të cilat janë planifikuar tashmë për sot.
Një mundësi ka qenë gjithmonë të japësh disa goditje të tjera dhe pastaj të shpallësh fitoren, duke siguruar kështu një rrugëdalje. Megjithatë, shumica e analistëve besojnë se kjo dritare ekzistonte disa javë më parë, jo tani.
Një bllokim, një luftë e zgjatur përgjatë vijave të Ukrainës, apo edhe një marrëveshje e lehtë me regjimin që do ta linte atë në kontroll të Ngushticës së Hormuzit , do të ishte shumë e vështirë të paraqitej si suksese, sepse të gjitha objektivat e deklaruara gjatë ndërhyrjes do të mungonin, siç është heqja e Teheranit nga të gjitha kapacitetet bërthamore, eliminimi i raketave të tij balistike, ndryshimi i regjimit ose zgjedhja e një udhëheqësi të ri si në Venezuelë, konfiskimi i naftës së saj dhe ndoshta edhe mbrojtja e popullsisë së shtypur dhe të persekutuar gjatë shtypjes së janarit. Trump kishte premtuar se ndihma ishte në rrugë e sipër, por në realitet, gjërat do të mbeteshin siç ishin më parë.
E gjithë kjo duket se po e shtyn udhëheqësin e Shtëpisë së Bardhë të rifillojë luftën, ose të paktën ta kërcënojë atë, duke shpresuar t’i bindë ajatollahët të pranojnë kushtet e tij të paqes. Ai injoron dëmin, duke ndjekur një logjikë që themeluesi i Euroazisë, Ian Bremmer, e përmblodhi kështu: “Zgjedhjet e mesit të mandatit janë të humbura gjithsesi dhe ato përfaqësojnë një problem për Partinë Republikane, sepse emri i tij nuk është në fletën e votimit, ndërsa ai duhet të shqetësohet për trashëgiminë e tij historike”. Nëse rreziku ia del mbanë, ai mund të kalojë në Havanë , duke kandiduar për postin si çlirues i Venezuelës, Iranit dhe Kubës, armiqve të deklaruar të Shteteve të Bashkuara. Përndryshe, ai më vonë do të shqetësohet se si ta justifikojë dështimin e tij dhe ndoshta të ndryshojë anë.
Megjithatë, aleatët po i pengojnë ata sepse kanë një objektiv tjetër. Raportohet se Irani, nëpërmjet Pakistanit, u ka ofruar Arabisë Saudite, Egjiptit dhe Turqisë një “pakt mossulmimi në Lindjen e Mesme”, nga i cili Izraeli dhe Emiratet e Bashkuara Arabe deri më tani kanë zgjedhur të mos marrin pjesë. Nëse kjo do të materializohej, përfshirë rihapjen e Hormuzit, do të ishte e mjaftueshme që ata t’i jepnin fund luftës./La Repubblica
