Nga Hermes Kafexhiu
Të vjen për të qeshur se si media ndërton përralla me mbret mbi vendimin e djeshëm të Erion Veliajt. Edhe po ajo media me dy standarde që hesht për mullarin që ndriçon vërdallë dhe zgjohet sa herë që Veliaj bën ndonjë lëvizje.
Është shumë e thjeshtë, nuk e duan të lirë. Nuk e duan të lirë me arsye, po dhe pa arsye, vetëm se e urrejnë edhe këtë palën e dytë unë nuk mundem dot ta kalkuloj.
I irriton më shumë Veliaj ndonjëherë më shumë se një kriminel i provuar.
Gjithë gjuha linçuese buron dhe sponsorizohet nga fryma që dosjet e SPAK-ut lëshohen si pamflete rozë në media dhe pikërisht kjo strukturë barrikaduese reagon dhe ndaj këtij vendimi.
Sajon komplotin, konspiracionin dhe mbi të gjitha telenovelën e armiqësive.
E gjitha bëhet për të hequr vëmendjen nga vendimi i Gjykatës Kushtetuese që vendos mandatin e qytetarëve përballë faktit se akuza nuk ka proporcionalitet.
Ky është debati real, që Tirana është drejtuar tërësisht në raport me pasojat antikushtetuese pas arrestimit të Veliajt.
Kjo është gjithë e vërteta që kërkon të hiqet nga vëmendja me arsyetimet imagjinare për komplote, konspiracione, mesazhe, prapaskena e lloj-lloj insinuatash, të cilat ndërtojnë një retorikë ku publiku gjen atë epshin e kënaqësisë së telenovelës mbi gjyqin popullor.
Pikërisht këtu qëndron thelbi i asaj që ndodhi dje.
Nuk kemi përpara një histori me komplote, mesazhe të fshehta dhe armiqësi personale. Kemi një vendim institucional, i cili duhet lexuar në raport me një fakt shumë më të madh, vendimin e Gjykatës Kushtetuese dhe pasojat e tij mbi funksionimin e Bashkisë së Tiranës.
Ajo që nuk mund të bësh është ta zëvendësosh debatin juridik me një telenovelë.
Ky është debati që duhet të bëjë media. Ky është debati që duhet të bëjë politika. Ky është debati që duhet t’i interesojë qytetarit.
Kushtetuta është vendosur në mes të kësaj historie, atëherë Kushtetuta nuk mund të përdoret vetëm si dekor në tituj lajmesh. Ajo duhet të jetë pikënisja dhe fundi i debatit.
Prandaj gjithë kjo zhurmë për “komplotin Veliaj-Ristani”, për luftën e brendshme, për mesazhet dhe prapaskenat është, në rastin më të mirë, një shpërqendrim dhe, në rastin më të keq, një mënyrë për t’i ikur pyetjes që nuk është aspak komode, a po respektohet realisht mandati i qytetarëve të Tiranës dhe çfarë pasojash ka pasur mbi të gjithë kjo histori?
Mund të diskutohet vendimi i Veliajt. Mund të kritikohet. Mund të kundërshtohet. Por ai duhet të diskutohet në gjuhën e ligjit, të institucioneve dhe të Kushtetutës, jo në gjuhën e konspiracionit.
Në lojë është parimi nëse mandati i qytetarëve ka vlerë edhe kur personi që e ka marrë atë mandat nuk u pëlqen disave.
Nëse përgjigjja është po, atëherë gjithë kjo zhurmë duhet të marrë fund aty ku duhet të fillojë debati i vërtetë, te Kushtetuta.
Qytetarët e Tiranës nuk kanë votuar për një telenovelë. Kanë votuar për një kryetar bashkie.
Demokracia nuk mund të zëvendësojë votën me narrativën, mandatin me insinuatën dhe Kushtetutën me gjyqin popullor. Kjo është çështja. Gjithçka tjetër është zhurmë.
