Nga ARTUR AJAZI
Duhej të ndodhte kjo tragjedi, që shqiptarët të bindeshin plotësisht se, ish-opozita e dikurshme e këtij vendi, edhe në ditë fatzeza nuk po u gjendet pranë, nuk po i ndihmon por po i ngatërron, nuk po pranon të bashkëpunojë por vetëm drejton gishtin dhe akuzon, se ka vendosur të jetë sehirxhie edhe kur gjithë bota është me ne. Kjo ish-opozitë është më e keqe se vetë tërmeti.
Kjo ish-opozitë, që luan me ndjenjat e atyre që flenë në hotele dhe çadra, kjo ish-opozitë që ka nge të tallet dhe qeshë edhe kur ndodhet pranë atyre fatzinjve, edhe kur i kërkohet të ulet në tryeza dhe të bashkëpunojë, nuk është gjë tjetër veçse një “tërmet” më i keq dhe më shkatërrues për vendin.
Nuk po mbetet shtet, qeveri, presidencë në Europë dhe më gjërë se kaq, donator privat dhe kompani e fuqishme brënda dhe jashtë vendit, që nuk ka shprehur keqardhje dhe mbështetje për Shqipërinë, duke premtuar gatishmëri maksimale për të ndihmuar me gjithçka.
E vetmja që rri larg, e vetmja që gjen kohën të bëjë “shaka pa kripë” edhe ditët e ftohta të dimrit mes atyre që janë në hallin e madh, është ish-opozita e tërmetosur. Ish-opozita e Lulzimit dhe Monikës, ish-opozita e ankthit dhe frikës, ish-opozita e dogmave dhe budallallëqeve, ish-opozita e djegies së mandateve dhe e fushatës antiintegrim të Shqipërisë, ish-opozita e hareshme gjithmonë kur ndodh gjëma, për të gjetur rastin të sulmojë qeverinë dhe kryeministrin.
E gjendur përballë një situate krejt ndryshe, e pamenduar nga Lulzimi, Doktori dhe Monika, e gjendur përballë një mobilizimi maksimalisht europian dhe botëror për të zhdukur në kohë rekord pasojat e tërmetit, ish-opozitës i mbetet të luajë “theatro” me “planet e saj 3 pikëshe dhe me 500 inxhinerët e rindërtimit” që Lulzimi ka menduar ti mbledhë në SHQUP, dhe ti nisë drejt rrënojave.
Por në fakt, gjithë vëmëndja e shqiptarëve këto ditë ka shkuar drejt diçkaje tjetër, që lidhet me solidaritetin, me të ardhmen, me jetën dhe bukuritë e saj, duke harruar dhe injoruar ish-opozitën e tërmetosur dhe plevitosur. Ajo do të mbetet përgjithmonë e shkuara, e vjetra, e qametosura, dhe ndoshta si një kujtim i lig, i një kohe të keqe.
Të kthesh ditët e vështira në ditë fushate, të quash angazhimin e paparë të gjithë shtetit në “hiçgjë” dhe të mbetesh jashtë tavolinës bashkëpunuese për të ardhmen e shqiptarëve, vetëm e vetëm se në krye të saj është Rama, do të thotë se ti Lulzim Basha mendon vetëm për pushtetin, dhe jo për miletin.
Nuk të beson kush ty, kur shkon në Bubq apo Borizanë, dhe u “prezanton” atyre hallexhinjve “planin tënd me 3 pika dhe 500 inxhinerë”, pasi shteti nuk funksionon me korrespondencë dhe as part-time, por me institucione legale, nga ku marrin rrugë propozimet, idetë dhe projektet qoftë edhe të një ish-opozite.
Duke nxituar të nxjerrë “përgjegjësit” e katrahurës, në fakt ish-opozita ka menduar ti dalë përpara një tjetër beteje të humbur, e cila ka nisur tashmë nga Prokuroria, për të nxjerrë me fakte, kush kanë qenë dhe kush janë , ata që kanë përfituar nga oligarkët e fushës së ndërtimit në 20 e ca vjet, kush kanë qenë e kush janë ata, që ditën i “sulmojnë” dhe natën i përqafojnë bosët e ndërtimit.
