Nga Myslim Pashaj
Rrëfim i jetuar!
Dje, pasi nderoi me grusht për herë të fundit, Kiço Mustaqi u largua nga gjallimi i kësaj jete. Në historinë e sistemit që shkoi ai u shënua si Ministri i Fundit i Mbrojtjes.
Vërshojnë kujtimet e adoleshencës sime të parë si Skënderbegas ku një ndër komandantët e mi ishte i ndjeri Kiço Mustaqi.
Kaluan vite. Sistemi e Shoqëria ku u rritëm po hante vetveten e ne bluheshim si prej një Inkuzicioni. Isha duke u përjashtuar nga Partia e Punës. Seanca e fundit ishte dalja para Komitetit të Partisë. Ata ishin një trupë e mullirit të egër të blojës sonë komuniste, moshatarë të mi dhe Skënderbegas.
Kiço Mustaqi ndryshe nga Inkuizitorët u ngrit i fundit. Të lehtësonte sadopak dyndjen shfarosëse të Komitetit. Siç dukej kish përzgjedhur një frazë porositëse e këshilluese komuniste që lidhej me Stalinin.
Ai, me zë të lartë m’u drejtua mua, Skënderbegasit të hershëm, që po jepja shpirt…para Komitetit:
” More a e di ti se çfarë ka thënë Stalini? Edhe sikur 5% të jenë … ato duhen pranuar si të Vërteta, ndaj thellohu!…se kështu shërohesh…!” e tha ai me dhimbje të madhe, për të më shpëtuar.
Dje Kiço Mustaqi iku prej gjallimit, la një histori aqsa mundi, brenda atij Sistemi. Edhe ky detaj që po e sjell, ia vlen të shënohet në domethënien njerëzore të secilit.
Ky rrëfim nuk është për Kritikën e Stalinit por për mirësinë relative të botës së species sonë njerëzore.
U prehsh në mirësinë dhe bujarinë që nuk vdes!
