Nga Eduard Zaloshnja
Nga një studim i Matthew Frankel i Brookings Institution*, ku analizohen rreth 171 bojkote elektorale apo kërcënime për bojkot në dekadat e fundit, rezulton se kërcënimi për bojkot elektoral ka gjasa të funksionojë, por bojkoti pothuajse nuk funksionon.
Në 2010-ën, Fronti Kombëtar i Dialogut deklaroi se nuk do të merrte pjesë në zgjedhjet parlamentare të Irakut, sepse iu nxorrën pengesa kandidatëve të tij. Por në minutën e fundit, fronti u rikthye në garë dhe arriti të fitonte shumë vende në parlamentin e ri. Rezultat katërcipërisht i ndryshëm ky nga 5 vjet më parë, kur sunitët i bojkotuan fare zgjedhjet.
Analiza e 170 rasteve të tjera të bojkoteve apo të kërcënimeve për bojkot, në vende nga më të ndryshme të botës, mbërrin statistikisht, pak a shumë në të njëjtin rezultat.Shpesh kërcënimi për bojkot shërben si një taktikë negociuese apo për tërhequr vemendjen e faktorëve të rëndësishëm të jashtëm. Dhe jo rrallë, partitë që kanë kërcënuar me bojkot, janë futur faktikisht në zgjedhje, me kushte më të favorshme krahasuar me situatën para këcënimit. Ndërsa kur kanë bojkotuar realisht, bojkoti i ka lënë partitë në gjendje më të keqe se para zgjedhjeve.
Në periudhën 1995-2004, kanë ndodhur mesatarisht 10 bojkote të zgjedhjeve në vit. Por janë pakësuar ndjeshëm nga 2005-a e këtëj, ndoshta nga mossukesi i bojkoteve të mëparshme.
Nga rastet e analizuara të bojkotit në studimin e Matthew Frankel, vetëm në 4% të tyre bojkoti ia ka arritur qëllimit – komuniteti ndërkombëtar nuk e ka njohur legjitimitetin e zgjedhjeve dhe ato janë përsëritur eventualisht. Dhe në ato raste, bojkotuesit kanë patur përkrahjen paraprake të faktorëve të rëndësishëm ndërkombëtarë. Me fjalë të tjera, këta të fundit kanë synuar paraprakisht rrëzimin e qeverisë në fuqi.
