Ka ardhur si një rrufe në qiell të hapur deklarata e Ministrise se Puneve të Jashtme, për të mos avancuar asnjë milimetër në formulimin e një marrëveshjeje të re detare, pa praninë e ekspertëve të kufinjve detarë.
Drejtori i Traktateve në Ministrinë e Jashtme, Armand Skapi i ka deklaruar mediave se “Ajo që ndodhi me marrëveshjen e detit, na ka bërë që marrëveshje të tilla kërkojnë një ekspertizë mjaft të plotë si vëndase dhe po qe nevoja dhe ndërkombëtare. Pala shqiptare për sa kohë që nuk ka hyrë në negociata i rikthehet vendimit të Gjykatës Kushtetuese, studion praktikën ndërkombëtare me synimin që çdo negociatë që do të zhvillohet të bazohet në ekspertizë mjaft të saktë dhe të realizohen sa më mirë interesat e shtetit shqiptar. Eshtë duke përgatitur le të themi disa detyra shtëpie që ne do ti kemi të qarta për një negociatë të mundshme me palën greke për të përcaktuar ato vija të kuqe”, është shprehur Skapi.
Ky qëndrim vjen kur shtypi grek flet për “pikën zero” në marrdhëniet dypalëshe dhe kur çeshtja e marrëveshjes detare ka ftohur skajshëm lidhjet mes dy vendeve. Megjithatë kush kthen kokën pas për të kujtuar sesa në mënyrë joprofesionale dhe të improvizuar u konsumua procesi i negociatave për marrëveshjen që u hodh poshtë nga Kushtetuesja, e kupton se ky është i vetmi pozicion i mundshëm i palës shqiptare, përballë një materieje tejet të komplikuar nga ana teknike dhe të mbarsur me një rëndësi të madhe diplomatike e gjeopolitike.
Me shumë gjase, terheqja e Tiranës vite më parë, bllokoi nisjen e kërkimeve për naftë e gaz në det nga ana e Greqisë. Ky bllokim vijon të mbajë pezull këto plane, të cilat janë jetike për gjendjen ku ndodhet Greqia e sotme. Por vendimi i Shqipërisë për të avancuar vetëm në prani të ekspertizës teknike, është i vetmi i mundshëm, në kushtet kur spostimet e kufirit detare do të jenë definitive dhe të pakorigjueshme në këtë pjesë të Jonit. Mate shtatë herë dhe prite një herë, thotë fjala e urtë.
