Nga Ben Andoni
Pak vite më parë, kur e gjithë Shqipëria ziente për vdekjen nën tortura të fatkeqit Ilia Kareli, disa grupime që organizuan protestë pranë ambasadës greke, nxorën disa oratorë. Kaq të paditur dhe e stisur ishte protesta saqë oratorët që s’i njihte askush, por që si gjithnjë i ke të gatshëm për të gjithë tubimet, filluan të lëshonin lloj-lloj sloganesh. Mes intermexove, ku bënte pauzë injoranca, panegjirizmi folklorik dhe thirrjet e nacionalizmit arkaik ekstrem, njerëzit që përpiqeshin të artikulonin, nuk dinin as emrin e fatkeqit, për të cilin ishin mbledhur.
Është ky impresion i gjallë që të lind pas vdekjes së djalit tjetër shqiptar, por që në media po vinë dhe shumë e shumë raste të tjera të trajtimit çnjerëzor të të burgosurve shqiptarë në vendet fqinje.
Ajo e gjitha që të trishton në këtë histori të përsëritur është fakti se nuk ka reagime reale të një sërë organizmash vegjetuese, që merren me të Drejtat e Njeriut në vend. Që nga Komiteti i Helsinkit, Komiteti tjetër për të Drejtat e Njeriut, një sërë organizmash të tjera, që e kanë si kauzë, madje kemi dhe një parti që merret me të Drejtat e Njeriut, nuk ka pasur as edhe një të vetmin reagim institucional. Që do të thotë se i vetmi reagim, më së shumti ka qenë në rrjetet sociale, e jo nga ai rrjet i gjerë institucional që gjeneron pafund para për të Drejtat e Njeriut. I vetmi Avokati i Popullit që e bëri një gjë të tillë dhe që i bie të kundërshtojë për çdo gjë, tashmë fatkeqësisht nuk dëgjohet më për asgjë.
Kjo bën që kauza të tilla të vërteta, si edhe keqtrajtimi i të burgosurve tanë deri në marrjen e jetës, të nxjerrin dobët jo vetëm shtetin por edhe organizatat e shoqërisë civile, që nuk i shkojnë shumë çështjes për të cilën janë ngritur dhe shpenzojnë para. Anipse, në një farë mënyre e gjithë lëvizja e të Drejtave të Njeriut në vendin tonë është bërë fantomatike dhe ka humbur çdo reputacion, pas heshtjes dhe mungesës së qëndrimeve të ndodhive të Gërdecit, 21 Janarit, vrasjeve makabre të shqiptarëve etj. Duket se kjo traditë vegjetimi që është krijuar nga këto shoqata të drejtash, e që shpejt anëtarët e tyre na shpërfaqen jo pak herë si militantë partish ose si tifozë të tyre po shumëfishohet vertikalisht duke humbur kuptimin e vërtetë të një kauze, e cila ka nevojë për ideale dhe heronj, por jo për kinse që e masin veten dhe punën e tyre thjesht me pasuritë, apartamentet dhe udhëtimet e pareshtura jashtë vendit.
Rasti i fundit i djalit të masakruar në Greqi e vulosi mendimin që qarkullon te njerëzit sa i përket organizmave të të Drejtave të Njeriut në vend, si një organizëm gërdallë, që ushqehet vetëm me para dhe bën punë por që është larg interesit të të Drejtave të Njeriut.
(JavaNews)
