Kandidatët për kryeministër, apo thjesht kacamisër?

Nga Ylli Manjani

Në një demokraci normale, rregulli është i thjeshtë: përballë atij që qeveris, del ai që kërkon të qeverisë. Përballë kryeministrit vendoset kandidati për kryeministër. Përballë qeverisë, një alternativë qeverisëse. Kjo është arsyeja pse ekzistojnë partitë politike. Mund të jenë të mira apo të këqija, të mëdha apo të vogla, por funksioni i tyre është të prodhojnë elitë politike, program dhe udhëheqje.

Revolucionet, përkundrazi, janë mjeshtër të rrëzimit, por rrallëherë të ndërtimit. Sidomos ato revolucionet spontane të rrjeteve sociale, ku secili bindet se shumica fillon dhe mbaron te lista e ndjekësve të vet.

Prej një muaji dëgjojmë se “populli është zgjuar”, se “regjimi po bie”, se “revolucioni është në rrugë”. Mirëpo, kur vjen pyetja më elementare e demokracisë kush do të qeverisë nesër? Kemk një heshtje e thellë. Nuk ka kandidat për kryeministër. Nuk ka kabinet. Nuk ka strukturë. Nuk ka as organizatë politike që merr përgjegjësi.

Madje, shpesh nuk dihen as emrat e atyre që pretendojnë se organizojnë këtë revolucion.

Në vend të një alternative politike, kemi një paradë personazhesh politikë që vetëshpallen liderë me një video “reels”, të montuar me muzikë dramatike, flamuj që valëviten në sfond dhe ndonjë slogan që tingëllon më shumë si trailer filmi sesa si program qeverisës.

Çdo mëngjes lind një kacamisër
i ri, që i thotë vetes unë jam kryeministër… Mua më duan kryeministër… Pastaj bëhen deklarata historike. Qesharake sa më ska.

Çdo mbrëmje publikon një video ku ecën me hap të vendosur drejt kamerës, sikur të jetë duke çliruar vendin. Të nesërmen, revolucioni vazhdon… me një tjetër “reels”.

Kështu, në vend që revolucioni të prodhonte një kryeministër, ka prodhuar një industri të tërë kacamisërash politikë.

Lot ore lot..

Dhe mos e nënvlerësoni këtë “profesion”. Të jesh kacamisër në kohët moderne kërkon përkushtim. Duhet të kesh telefon me kamerë të mirë, pak aftësi montazhi, shumë vetëbesim dhe aspak ndjenjë mase. Programi nuk të duhet. As organizata. As përgjegjësia. Mjafton një sfond revolucionar dhe bindja se algoritmi është më i rëndësishëm se elektorati.

Problemi është se shtetet nuk qeverisen me “story”, as me “live”, e as me efekte zanore. Qeverisen me institucione, me përgjegjësi dhe me njerëz që janë gati të marrin barrën e vendimmarrjes.

Demokracia nuk pyet kush bërtet më fort. Pyet kush është gati të qeverisë.

Deri atëherë, revolucioni mund të vazhdojë të prodhojë përmbajtje për rrjetet sociale. Por vendi ka nevojë për më shumë se kaq. Ka nevojë për alternativë.

Sepse, deri tani, prisnim një kryeministër. Na doli… një koleksion kacamisërash. Dhe, si çdo koleksion, është interesant për t’u parë, por i pamjaftueshëm për t’ia besuar drejtimin e një shteti.