Nga Namir Lapardhaja
Edhe formalisht. Praktikisht kishte lindur i tillë. Kalorësit hipokritë që e kishin kalëruar për 30 vite duke manipuluar shtresën e të persekutuarëve, duke i gënjyer me bursa, me këste dëmshpërblimi burgu që s’u morën kurrë apo me të veshur policë dhe të treguar më pas me gisht, me një guxim të hatashëm e flakën tej maskën hipokrite dhe u shfaqën në mesnatë cullak.
Guximi për të mosvotuar formalisht ligjin e lustracionit dhe të dosjeve nga ana e një grupi deputetësh tregoi se kush i ka përdorur dosjet sipas oreksit dhe epshit vetjak, duke akuzuar dhe shantazhuar me dosje dhe si bashkëpunëtor të sigurimit vetëm kundërshtarët brenda radhëve dhe jashtë tyre.
Mosvotimi i këtij ligji nga një grup deputetësh, të cilët identitetin e tyre politik e kanë ndërtuar vetëm mbi narrativën e antikomunizmit dhe të vetëndjerit krenar se i përkasin shtresës së ish-të persekutuarëve, nxjerr në pah hipikrizinë e tyre, shfaqjen e tyre të rremë, dukjen e tyre që nuk është ashtu siç duket dhe nuk shfaqen ashtu siç janë, mungesën e eshtrës dhe të palcës së shtyllës kurrizore, pacipësinë dhe mungesën e skrupujve moralë, duke e bërë nul të gjithë angazhimin e tyre politik dhe publik në këtë drejtim. Identiteti i tyre rezultoi i gënjeshtërt. Ata nuk janë real, por hije të diçkaje që nuk ekziston.
Nuk dua të aludoj për problene familjare apo brenda shtëpisë, por edhe kjo, në rastin e tyre, duhet marrë në konsideratë.
A ka ende dosje dhe a do hapen ato? A ka vullnet për të dekomunistizuar shoqërinë shqiptare në të gjitha hallkat e saj?
Kjo është sfidë që ngelet për t’u parë, mirëpo pas tri dekadash me lojra politike “i hapim-s’i hapim” ligjërisht u shpreh me vullnet ligjor.
Fatkeqësisht ky vullnet nuk u shpreh i plotë nga të gjithë ata që kishin mbajtur lart flamurin e antikomunizmit, por edhe në bashkëpunim nga bijtë e xhelatëve të djeshëm.
Por politika kjo është. Vjen një moment dhe si një mallkim nga Zoti të çirret maska e hipokrizisë dhe të ngordhë në oborr kali i antikomunizmit.
