Nga Hajro Limaj
Në një nga ditët e shtatorit 1999, në mëngjes më vjen në zyrë shoferi , turk dhe më jep një gazetë të vogël, që nuk ishte fare në listën e gazetave qe studjoheshin nga ana jonë. Ishte një njoftim tepër i shkurtër “Presidentja e fimës rentiere “Gjallica” në Shqipëri është strehuar në Izmir me pasaportë turke” …
Atë Interpoli e kishte shpallur në kërkim ndërkombëtar, por prej vitesh nuk e kishte zbuluar apo nuk donte ta zbulonte shteti shqiptar, mbasi mplekseshin shumë njerëz, disa me fuqi politike dhe poste të rëndësishme në vjedhjet nëpëmjet mashtrimit që i bënë popullit me firmën famëkeqe të hapur në Vlorë dhe me shtrirje dhe aktivitet në shumë qytete të tjera të vendit. Mbylla derën e zyrës dhe u lidha në telefon me disa titullarë të policisë në Izmir.
Pas komunikimeve dhe kordinimeve që bëmë më deklaruan se një ditë më parë ajo ishte kapur nga agjentët e policisë së tyre në një qytezë turistike afër Izmirit. Ishte e paisur me pasaportë turke dhe me një emër turk, por të dhënat vërtetojnë se kjo grua është pikërisht shqiptarja Shemsie Kadria. Këtë fakt ajo e pranoi pas shtrëngimeve që i bënë dhe pas një bollëku dokumentesh të pakundërshtueshme që i paraqitën.
Më këtë informacion të besueshëm zyrtar njoftova me faks presidentin e Republikës,Z. Rexhep Meidani, kryeministrin Pandeli Majko dhe ministrin e Mbrojtjes, Luan Hajdaraga. Kryeministri këtë informacion e bëri publik në lajmet kryesore të mbrëmjes në televizionin shqiptar.
Mesa duket kryeministri i ka kërkuar llogari ministrit të Jashtëm, se përse ajo nuk ka asnjë informacion të tillë nga diplomatët e linjës së tij, pasi atasheu ushtarak, si përfaqësues i shtetit për Forcat e Armatosura ka informuar në linjën e tij Ministrin e Mbrojtjes dhe presidentin e Republikes. Të ishte vetëm ky rast nuk ja vlente,por kjo ishte në vazhdimësi për probleme delikate.
Me kurajo i thashë ministrit të Jashtëm, Paskal Milo, se përgjegjësitë për këtë gjendje duhet t’i kërkojë, më së pari, tek vetja për ata që emëronte në Ankara e në Stamboll dhe jo tek informacionet e mi ate detyrueshme. Detyrat midis atasheut ushtarak dhe ambasadorit janë të ndara, linjat e informimit janë po ashtu të ndara.Ai I raporton ministrise se Jashtme, ndersa tasheu ushtarak Ministrise se Mbrojtjes. Dhe nuk e di përse, edhe pse u bë ky debat, por Shemsia Kadria u ekstradua nga Turqia pas më shumë se 3 muajsh.
Këtu dua të evidentoj se diplomacia civile tek ne ishte dhe vazhdon të jetë në nivelet më të ulta profesionale. Kjo është vërtetuar disa herë edhe në kohën kur ishte president i vendit Sali Berisha, edhe në kohën e mandatit presidencial të Rexhep Mejdanit.
Arshivat janë treguesit e vërtetë të kësaj gjëndjeje mjerane që kemi në diplomaci. Arsyet apo shkaqet janë subjektivë dhe të nënkuptueshëm. Përgjithësisht edhe në MPJ është bërë praktikë e traditë të emërohen në shërbimin diplomatik dhe konsullor njerëz te klaneve te ministrit të jashtëm dhe të kryeministrave.
Emrohen ambasadorë pa asnjë CV-i diplomatike apo publike,të cilët në vend që me aftësitë dhe kredibilitetin e tyre të mbrojnë intersat kombëtare dhe me vizionet e tyre tu hapin rrugën e bashkëpunimit fitimprurës vendit,kthehen në punonjës të rëndomtë dhe pritës protokolli për delegacionet që shkojnë nga Shqipëria.Shumica prej tyre kane mbaruar per gjuhe te huaj dhe pa asnje arsimim diplomatic apo historik bejne sikur përfaqesojne vendin.
Prandaj diplomacia ekonomike, kulturore,arsimore është në gjëndjen më të keqe.
Kryeministri Rama i paralajmeroi ata ne mbledhjen vjetore, por eshte krejtesisht e pa mjaftueshme. Sikur te ngrihet nje komision i pavarur shtetror dhe te marre ne provim te gjithe personelin diplomatik shqiptar, jam i sigurte qe as 25 % e tyre nuk do ta kalojne ate. Ne kete ministri duhet revolucion, riorganizim, kontroll te aftesive profesionale dhe shkurtime drastike te numurit te diplomataeve ne ambasada. Shumica e tyre jane kthyer ne turiste me lekete e ketij populli kaq te varfer.
*Ish- atashe ushtarak ne Republiken e Turqise
/TemA/
