Jeremy Corbyn u zgjodh me 59% të votave në krye të laburistëve në Britaninë e Madhe, vendin me demokracinë parlamentare më të lashtë. Ai është burri me mjekër të thinjur për të cilin ish Kryeministri dhe lideri i laburistëve Tony Blair shkroi një artikull duke e quajtur qesharak dhe të rrezikshëm për partinë. Thirrja e tij për të mos e lënë partinë laburiste të shkonte buzë geminës me Corbyn jo vetëm u injorua, por fitorja e supermajtistit është edhe më e thellë se ajo e Blair në 1994. Përvec të ashtëquajturave “pesha të rënda” që ishin kundër deputetit të veriut të Londrës në Parlamentin britanik, kundër Corbyn u rreshtuan në fushatë edhe një pjesë e madhe e medias dhe figura të tjera publike dhe politike.
Kur Jeremy Corbyn shpalli kandidaturën e tij për të drejtuar partinë laburistë e dalë nga disfata e zgjedhjeve të fundit dhe dorëheqja e aspak karizmaikut Ed Milliband, përvec mbështetësve të cilëve u duhej t’u drejtohej jashtë godinave për shkak të tejmbushjes së sallave, kuotohej me 1 ne 100 me probabilitetin për të fituar. Gjërat ndryshuan në pak javë dhe deputeti që për tri dekada ka qëndruar në hije në karriget e pasme të parlamentitt britanik arriti të sigurojë vendin kryesor në qendër të tavolinë së debatit përballë konservatorit Cameron.
Pavarësisht se sondazhet e nxirrnin në krye, pakkush besonte se Corbyn do të merrte një rezultat kaq të thellë duke surprizuar, mbështetësit por edhe kundërshtarët e tij. Me sa duket në shekullin e 21-të, politika tradicionale dhe establishmenti e kanë më të vështirë të qëndrojnë në këmbë përballë rrymave të forta që shkaktojnë mënyrat e reja të të bërit politikë. Lideri i ri i laburistëve e con përfundimisht shumë majtas timonin e drejtimit dhe propozimet e tij për rimarrjen nga shteti të hekurudhave dhe aseteve kombëtare jan parë me shqetësim edhe nga partnerët europianë, që besojnë te ekonomia e tregut.
Mbështetja që Corbyn ka paralajmëruar se do t’u japë emigrantëve është një lajm i pritur mirë edhe nga shqiptarët që jetojnë në Angli, të cilët me ardhjen e konservatorëve në pushtet kanë parë ulje të pagesave sociale dhe shtim të vështirësive të legalizimit dhe punëismit. Megjithatë, nuk ka ende vend për entuziazëm dhe as për pritshmëri të larta. Fakti që laburistët votuan në mënyrë “qesharake” sipas blairistëve, nuk do të thotë se Corbyn do të jetë nesër Kryeministri i Britanisë së Madhë. Frika që shkaktojnë propozimet e Corbyn mund të rrisin shanset për një mandat tjëtër të Cameron, i cili konsiderohet si një mundësi për vazhdimësinë, në vend të reformave të thella gati revolucionare.
Me zgjedhjet e fundit laburistët dëshmuan se janë një parti e hapur ku cilido ka një platformë, cilado qoftë ajo, ka mundësi të garojë dhe në rastin e Corbyn edhe të fitojë. Kur demokracia e brendshme në partitë politike funksionon, rotacioni dhe lënia e së drejtës për të zgjedhur liderin u lihet militantëve është i mundur. Një nga faktorët që ndikoi në fitoren e Corbyn ishin edhe të rinjtë të cilët duke paguar vetëm 3 stërlina mund të regjistroheshin dhe të votonin për kreun e laburistëve. Vetëm me 3 stërlina ose edhe pa to mund të nisësh edhe një revolucion, në vende me demokraci funksionale.
Mbetet për tu parë nëse ky revolucion do të përkthehet në evolucion apo në aksidente elektorale që nuk pranohen nga pjesa më e madhe e shoqërisë. Për një vend si Shqipëria ku nuk funksionon as demokracia dhe as institucionet partiake nuk ka sesi të ndodhin revolucione e për rrjedhjoë as aksidente, duke i lënë partitë të drejtohen nga lider që nuk zgjidhen nga mekanizma demokratike e për rrjedhojë shkaktojnë dëme edhe më të mëdha se aksidentet rastësore. Më mirë një aksident si Corbyn sesa ajo që ndodh në Shqipëri, ku liderët vegjetojnë në ujëra dhe mendje të ndenjura të partive politike, të kthyera në dyqane favoresh dhe intersash, pa kupton tatimor, kuptohet!
