Nga Ilva Tare
Të dielën e 25 Qershorit, tri milionë e gjysëm shqiptarë janë thirrur për të zgjedhur qeverisjen e katër viteve të ardhshme. Të paktën një milion qytetarë nuk do të kenë mundësi të votojnë pavarësisht se emrat ju figurojnë ende në lista, pasi jetojnë jashtë vendit. Nga ata dy milion e gjysëm të mbetur pritet që rreth 50% në rastin më të mirë të shkojnë në kutitë e votimit, në procesin zgjedhor me fushatën elektorale, ndoshta më të qetë të zhvilluar ndonjëherë në Shqipëri.
Incidentet e ditëve të fundit me eksponentë të LSI që kanë akuzuar kryesisht policinë dhe përfaqësues të socialistëve me të cilët kanë bashkëqeverisur në katër vitet e fundit meritojnë të zbardhen nga organet e drejtësisë, mundësisht përpara ditës së zgjedhjeve për të shuar cdo dyshim apo alibi që mund të dëmtojë procesin. Përgjegjësit të ndëshkohen ligjërisht dhe moralisht sapo të gjenden. Shqiptarët kanë të drejtë të dinë kush po ua rrezikon shanset për një betejë elektorale të ndryshme dhe të pangjashme me ato të mëparshmet.
Por përtej pjesës teknike të procesit ajo për të cilën do të gjykojnë shqiptarët është edhe preferenca politike për emrin e njeriut qe do t’i drejtojë në katër vitet e ardhshme. Sipas sondazhit të Ora News dhe IPR Marketing Partia Socialiste dhe Edi Rama do të marrin votbesimin për një mandat të dytë qeverisës. Për shkak të sistemit elektoral dhe pamundësisë për të zhvilluar sondazhe në të 12 qarqet është e pamundur të përllogaritet nga pikëpamja statistikore numri i saktë i mandateve të deputetëve që do të sigurojë Partia Socialiste.
Edhe përllogaritjet e koalicionit paszgjedhor dhe emrit të Kryeministrit do të varen krejtësisht nga numri I mandateve të partisë që do të dalë e para dhe të aftësive për të krijuar shumicë qeverisësë me aleatë të rinj ose të vjetër që për herë të parë në këto zgjedhje do të masin forcat e tyre në përballje direkte me elektoratin. Kritikë të Kryeministrit nuk e kanë kursyer publikisht mërzinë me votuesit shqiptarë për një votbesim të Ramës për një mandat të dytë, sidomos në kushtet e një 71-shi magjik që do t’i jepte lirinë për të qeverisur i vetëm. Frika e rrëshkitjes në autoritarizëm nga ana e kreu të PS duket se është shqetësimi kryesor i të mërziturve me Ramën. Dhe si frikë është legjitime.
Ajo cfarë ka munguar në analizat e kritikëve ndaj epërsisë së PS dhe Ramës në sondazhe është kthjelltësia për të parë shkaktarët e një fitoreje të tillë pas një mandati më së paku problematik më një koalicion jofunksional në bazë dhe në kokë. Opozita e brendshme që aleati LSI i ka bërë “Rilindjes” vecanërisht në vitin e fundit dhe opozita e jashtme e PD së Bashës, duket se i kanë shtyrë shqiptarët edhe më shumë drejt Ramës dhe partisë që tanimë ai e ka plotësisht nën kontroll. Për këtë, faji nuk duhet kërkuar tek populli. Ose, ata që zgjedhin të fajësojnë qytetarët dhe zgjedhjen e tyre si të gabuar, janë individë ose grupe të caktuara, që duan t’i shohin shqiptarët nga pasqyrat e tyre, duke harruar të analizojnë dështimet e palës që mbështesin, jo rrallëherë edhe qorrazi ose të verbuar nga interesa personale.
Përvec aspektit teknik të daljes si parti më vete dhe pa koalicione në zgjedhjet parlamentare të 25 Qershorit, ka edhe një aspekt politik shumë të rëndësishëm për ta përfshirë në analizën e fitores së pritshmë të PS. Pafuqia dhe paaftësia e opozitës për të ndërtuar një profil lideri të Bashës, që t’i bindte shqiptarët për ekzistencën e një projekti të besueshëm të zhvillimit ndryshe, më transparent dhe llogaridhënës të Shqipërisë.
Ky dështim si nga opozitarët e derisotëm në qeveri ashtu edhe ata teknikë të bashkuar rishtazi I pamundësoi shqiptarët të frymëzohen dhe të besojnë tek një projekt dhe profil më I mirë politikani se ai i Edi Ramës. Ndaj mërzia e të mllefosurve duhet të devijojë fokus dhe t’i vendosë emrat që meritojnë humbësve e jo fituesit të mundshëm.
