Moikom Zeqo ishte prej kohësh një qytetar fare i zakonshëm, që gdhihej dhe ngrysej si të gjithë me përditmërinë. I duhej të kujdesej për orarin e ilaçeve, pensionin e parakohshëm, pazarin dhe pjesën tjetër të ditës t’ia kushtonte të vetmes gjë që dinte të bënte më mirë: të shkruante. Në vitet e fundit edhe këtë e kishte radhuar dhe sëmundja e rëndë, që i vigjilonte si një gardian i egër, ia jepte këtë mundësi vetëm në orët e para të ditës. “Jam njeriu që punoj më pak në botë”, qesëndiste veten në muajt e fundit, por bash aty kuptoje se njeriu që e ka këtë sens kërkon pafund prej vetes. Dhe, Moikomi kërkonte pafundësisht duke dashur të gjej Alter Egon apo realitetet paralel në letërsi.
Lexonte papushim, por më shumë e mrekullonte dija dhe forma e shprehjes. Stilet e të shkruarit, teknikat dhe hapësira kohore e Mesjetës dhe Antikitetit ishin dimensionet ku zhytej për të mos dalë. Dhe, kur në fund e formonte një përshtypje fillonte e kristalizonte mendimin duke sintetizuar. Falë një kujtese gjenetike mund të përcillte përmendsh referenca dhe emra autorësh, ndërsa skedarët më të rregullt i kishte në formën e tij mnemonike. Dhe, në fund prodhonte. Shkruante letërsi në të gjitha gjinitë, ese dhe opinione politike, disgresione sociale duke ndërfutur saktësisht mendimin më të njohur të botës në problematikat tona dhe pikturonte. Pasteli e mrekullonte. Të gjitha në sfondin e një muzike bashkëkohore me të cilën ndante vetminë e imponuar të krijimit. Nuk kishte të dytë në përsiatjet e tij, sepse punonte me një stil të veçantë, që e kishte pagëzuar si stili i palimpsestit.
Nëse nuk kishte kulturën e duhur, më mirë të mos e merrje mundimin ta lexoje letërsinë e tij, që lehtësisht e ngërthente personazhin dhe e përshfaqte ne kohë të ndryshme me një natyrshmëri, sikur e kishte lehtësisht në kohën tonë. Nëse do ishin vetëm këto, do mjaftonte të thoshte se kishe të bëjë me një skolastik klasik.
Veçse Moikomi me aq seriozitet sa futej në këtë botë, nuk linte dhe përditmërinë. Mund të bisedoje lehtësisht dhe të ndaje problematika jetësore bazike, miqve u njihte të afërmit dhe këmbente me ta, ashtu si mundohej të këshillonte dhe të nxiste ata që e dëgjonin sinqerisht. Dikur udhëtonte, ulej me njerëz të thjeshtë dhe dëgjonte. Për gazetarët do mbetet një nga njerëzit e veçantë që i ndihu në momentet më të vështira, apo si thuhej dikur me zhargon “ai të nxjerr nga situata”. Për të gjitha këto nuk kërkonte shumë, pak vëmendje dhe respekt për artin dhe mendimin.
Mendimi zbukuron jetën, e ai na ndan nga qeniet e tjera dhe ky postulat ishte i gjallë tek ai. Tek “Javanews” dhe gjithë paraardhëset e saj mediatike ka qenë një bashkëpunëtor serioz, një mik i mirë, por mbi të gjitha një erudit, me të cilin ndaje dhe përfitoje. “Javanews” jo thjesht i shpreh ngushëllimet, por ndihet tejet e trishtuar për ndarjen e tij nga jeta. Gjithsesi, me Moikomin, ndodh si me pak njerëz, që flasin në çdo kohë, ashtu si mendojmë do të flasim këtej e tutje edhe me studiuesin e krijuesin e talentuar, që s’do jetë më njeriu “i zakonshëm” me të cilin ndanim, por do zëri vendin e merituar te klasikët e letrave të shqipes. (Javanews)
